Zygzak i Złomek

— Bajka do czytania —

W małym, przytulnym warsztacie na skraju lasu mieszkały dwa samochodziki. Zygzak był mały, zwinny i błyszczący jak srebrna strzała. Złomek był duży, trochę porysowany i bardzo powolny. Mimo różnic, byli najlepszymi przyjaciółmi.

Zygzak uwielbiał szybkość. Każdego dnia z piskiem opon mknął po zakurzonej drodze, zostawiając za sobą zygzakowate ślady. „Chodź, Złomku! Pokażę ci, jak się ścigać!” – wołał. Ale Złomek tylko kiwał reflektorami i mówił: „Wolę jechać spokojnie, oglądać kwiaty po drodze.”

Pewnego dnia Zygzak, pędząc jak zwykle, wpadł w głęboką dziurę i ugrzązł w błocie. Próbował się wydostać, ale jego małe kółka tylko kręciły się bezradnie. Zrobiło się ciemno i zimno.

Złomek, usłyszawszy znajome piski, ruszył mu na pomoc. Jechał powoli, ale pewnie. Kiedy dotarł do dołu, powiedział: „Nie martw się, mam mocny silnik i duże opony. Wciągnę cię.” I tak też zrobił.

Zygzak był wzruszony. „Dziękuję, Złomku. Myślałem, że szybkość jest najważniejsza, ale ty pokazałeś mi, że siła i cierpliwość też są cenne.” Złomek się uśmiechnął, mrugając reflektorami.

Od tego dnia Zygzak nie pędził już bezmyślnie. Czasem jechał powoli obok Złomka, podziwiając polne maki i słuchając śpiewu ptaków. Złomek zaś czasem pozwalał się popchnąć, by poczuć wiatr we wlotach powietrza.

Gdy zapadł wieczór, oba samochodziki wróciły do warsztatu. Zygzak zamknął oczy, a Złomek cicho terkotał, kołysząc go do snu. Na niebie zaświeciły gwiazdy, a do środka wpadło ciepłe światło księżyca. „Dobranoc, przyjacielu” – szepnął Zygzak i zasnął spokojnie.