Bajka o przyjaźni — jak Zosia i Tymek zbudowali most

— Bajka do czytania —

Po dwóch stronach górskiego potoku stały dwa domki. W jednym mieszkała Zosia, w drugim Tymek. Potok był szeroki i wartki, a jedyny most runął podczas wiosennej powodzi. Od tamtej pory dzieci bawiły się każde po swojej stronie — i bardzo za sobą tęskniły.

**Rozdział 1. Dwie strony potoku**

Zosia miała huśtawkę na swojej łące, a Tymek zjeżdżalnię na swojej. Ale huśtawka bez przyjaciela to tylko deska na sznurkach, a zjeżdżalnia bez śmiechu to tylko śliski plastik. Zosia często siadała na brzegu potoku i patrzyła w drugą stronę. Tymek machał do niej z daleka, ale woda szumiała tak głośno, że nie słyszeli swoich głosów.

Pewnego dnia Zosia wstała zdeterminowana. „Musimy zbudować nowy most" — powiedziała do siebie. Wzięła kartkę i narysowała projekt. Most miał być z desek, lin i kamieni. Pobiegła nad potok i zaczęła układać kamienie w wodzie. Ale prąd był silny i kamienie się przesuwały.

Tymek zobaczył, co robi Zosia. Krzyknął z drugiej strony: „Poczekaj! Pomogę ci!" Zosia usłyszała go przez szum wody. Uśmiechnęła się i pokazała mu swój rysunek. Tymek skinął głową i zaczął zbierać deski po swojej stronie. Pracowali każde u siebie, ale razem.

**Rozdział 2. Trudna budowa**

Budowa mostu nie była łatwa. Deski były ciężkie, liny się plątały, a kamienie wbijały się w stopy. Zosia próbowała przerzucić linę na drugą stronę, ale za każdym razem wpadała do wody. Tymek złapał linę i przywiązał ją do drzewa. „Teraz ty!" — krzyknął. Zosia przywiązała swoją stronę do drugiego drzewa. Mieli pierwszą linę.

Potem przyszła kolej na deski. Zosia kładła je na linach, a Tymek przybijał je kamieniami. Praca szła powoli, ale oboje wiedzieli, że warto. Po południu zaczęło padać. Deski zrobiły się śliskie, a wiatr targał linami. „Schowajmy się!" — zawołał Tymek. Zosia schowała się pod wielkim dębem, a Tymek pod swoim.

Deszcz lał coraz mocniej. Zosia patrzyła na niedokończony most i czuła, że chce jej się płakać. Ale wtedy zobaczyła, że Tymek wybiegł spod drzewa i kładzie kolejne deski, mimo deszczu. „Nie poddawaj się!" — krzyknął. Zosia wybiegła z ukrycia i dołączyła do niego. Pracowali w deszczu, mokrzy i zziębnięci, ale uśmiechnięci.

**Rozdział 3. Most gotowy**

Kiedy deszcz ustał, most był gotowy. Nie był piękny — deski były krzywe, liny nierówne, a jeden kamień wystawał bardziej niż inne. Ale był wytrzymały. Zosia stanęła na swoim końcu, Tymek na swoim. Spojrzeli na siebie i jednocześnie postawili stopę na moście.

Spotkali się w środku. Zosia uściskała Tymka tak mocno, że aż mu zatrzeszczały plecy. „Udało się!" — zawołali razem. Potem usiedli na moście, opuścili nogi nad wodą i patrzyli, jak potok płynie pod nimi. Rozmawiali o wszystkim — o szkole, o psach, o tym, co chcieliby robić, gdy dorosną. Most nie tylko łączył dwa brzegi — łączył dwa serca.

**Rozdział 4. Co zostaje na zawsze**

Od tamtego dnia Zosia i Tymek spotykali się codziennie na moście. Grali w gry, czytali książki, karmili rybki w potoku. Most stał się ich miejscem. A kiedy przychodzili inni — dzieci z obu stron potoku — most stawał się coraz szerszy, bo każdy dokładał coś od siebie.

Zosia nauczyła się, że przyjaźń to nie tylko wspólna zabawa. To także wspólna praca, wspólne zmęczenie i wspólna radość z tego, co się razem zbudowało. Tymek nauczył się, że nie warto się poddawać, nawet gdy deszcz pada, a deski są śliskie.

Tej nocy, zanim Zosia zasnęła, pomyślała o moście. O tym, jak z desek i lin wyrósł najpiękniejszy most na świecie. I zasnęła spokojnie, wiedząc, że jutro znów spotka Tymka w środku mostu — dokładnie w połowie drogi między ich domami.