Bajka o odwadze — mała myszka, wielkie serce

— Bajka do czytania —

W norce pod starym dębem mieszkała myszka Mela. Była taka malutka, że mieściła się w dłoni, a jej ogonek był cieńszy niż źdźbło trawy. Mela bała się wielu rzeczy — głośnych dźwięków, cieni, a przede wszystkim wielkiego, szarego kota, który mieszkał w stodole. Ale Mela miała też coś, czego nie widać gołym okiem — wielkie serce.

**Rozdział 1. Najmniejsza w lesie**

Każdego ranka Mela wyglądała z norki i sprawdzała, czy droga jest bezpieczna. Potem biegła szybko do krzaka jeżyn, żeby zebrać kilka owoców na śniadanie. Po drodze mijała wiewiórki, które skakały po gałęziach, i zające, które biegały po łące. Wszyscy byli więksi od niej. „Jestem taka mała" — wzdychała Mela. „Za mała, żeby być odważna."

Pewnego dnia usłyszała płacz. Ktoś wołał cienkim głosikiem: „Pomocy! Nie mogę zejść!" Mela podniosła główkę i zobaczyła małego ptaszka, który zaplątał się w siatkę na starym płocie. Trzepotał skrzydełkami, ale im bardziej się szarpał, tym bardziej się plątał.

Mela zamarła. Bała się. A jeśli kot jest gdzieś w pobliżu? A jeśli sama wpadnie w tarapaty? Ale ptaszek płakał coraz głośniej. Mela wzięła głęboki oddech. „Muszę spróbować" — szepnęła i ruszyła w stronę płotu.

**Rozdział 2. Pierwszy krok**

Mela wspięła się po płocie. Jej małe łapki ślizgały się na desce, a serce waliło jak oszalałe. „Jestem za mała" — myślała. „Nie dam rady." Ale przypomniała sobie, co mama zawsze mówiła: „Odwaga to nie brak strachu, Melo. Odwaga to robienie tego, co trzeba, nawet gdy się boisz."

Dotarła do ptaszka. Siatka była ciasno owinięta wokół jego skrzydełka. Mela zaczęła gryźć nitki. Były twarde i grube, a jej ząbki były malutkie. Gryzła i gryzła, aż poczuła, że ma szczęki zmęczone. Ale nie przestawała. W końcu jedna nitka pękła, potem druga, trzecia...

Ptaszek uwolnił się i zatrzepotał skrzydłami. „Dziękuję ci, mała myszko!" — zaćwierkał. „Jesteś najodważniejszym zwierzątkiem w lesie!" Mela uśmiechnęła się nieśmiało. „Naprawdę?" — zapytała. „Naprawdę" — odpowiedział ptaszek i odleciał.

**Rozdział 3. Wielka burza**

Kilka dni później nad lasem przeszła wielka burza. Wiatr wył, deszcz lał strumieniami, a pioruny rozświetlały niebo. Mela siedziała w swojej norce i trzęsła się ze strachu. Nagle usłyszała pukanie do norki. To była wiewiórka Ruda, cała mokra i przerażona. „Mela! Moje gniazdo się zawaliło! Nie mam się gdzie schować!"

Mela otworzyła norkę. „Wejdź!" — powiedziała bez wahania. Ruda wcisnęła się do środka. W norce było ciasno, ale sucho i ciepło. Potem przyszła zajączka Puszka, a za nią jeżyk Igiełka. Wszyscy szukali schronienia. Mela przyjęła każdego. W jej małej norce zrobiło się tłoczno, ale nikt nie narzekał.

Kiedy burza ucichła, zwierzęta wyszły z norki. „Mela, uratowałaś nas!" — powiedziała Ruda. „Jesteś najmniejsza, ale masz największe serce ze wszystkich." Mela poczuła, jak coś ciepłego rozlewa się w jej piersi. To nie była duma. To była radość, że mogła pomóc.

**Rozdział 4. Odwaga jest w sercu**

Od tamtego dnia Mela nie bała się już tak bardzo. Wiedziała, że odwaga nie zależy od wielkości. Zależy od tego, co ma się w sercu. A jej serce było pełne gotowości do pomagania innym — nawet jeśli była tylko małą myszką.

Kiedy zapadł wieczór, Mela wróciła do swojej norki. Była zmęczona, ale szczęśliwa. Ułożyła się na swoim posłaniu z mchu, przykryła się listkiem i spojrzała na gwiazdy, które świeciły przez wejście do norki. „Dobranoc, lesie" — szepnęła. „Dobranoc, odwago." I zasnęła spokojnie, wiedząc, że jutro znów będzie gotowa pomagać.