Odwaga małego Rudzika

— Bajka do czytania —

W ciepłym gnieździe w dziupli starego dębu mieszkała mała wiewiórka o imieniu Rudzik. Rudzik miał miękkie, rudoblond futerko i bystre oczka, ale brakowało mu odwagi, by skakać z gałęzi na gałąź tak jak inne wiewiórki. Każdego dnia patrzył z dołu na bawiące się zwierzęta i wzdychał.

Pewnego słonecznego poranka przyjaciel Rudzika, mały ptaszek o imieniu Piórko, wpadł w tarapaty. Jego najpiękniejsze, błękitne piórko wylądowało na najwyższej gałęzi starej sosny, a Piórko nie mógł go dosięgnąć. Ptaszek zapłakał cichutko.

Rudzik podszedł do niego i zapytał: „Dlaczego płaczesz, Piórko?”. Ptaszek odpowiedział: „Zgubiłem moje ulubione piórko, a ono leży wysoko. Nie umiem latać tak wysoko, by je przynieść. Czy mógłbyś mi pomóc?”. Rudzik spojrzał w górę i poczuł, jak serce bije mu coraz mocniej.

„Ja… ja nie umiem skakać tak wysoko”, wyjąkał Rudzik. Ale w oczach przyjaciela zobaczył smutek i nadzieję. Pomyślał o mamie, która zawsze mówiła: „Odwaga to nie brak strachu, tylko robienie tego, co trzeba, mimo strachu”. Wziął głęboki oddech.

Rudzik wspiął się na pień sosny i wolno, krok po kroku, docierał do gałęzi. Jego nóżki drżały, a ogonek trząsł się ze strachu. Zamknął oczy i skoczył. W powietrzu poczuł wiatr, a po chwili wylądował na grubej gałęzi tuż obok piórka. Z radością chwycił je i zaczął schodzić w dół.

Pod sosną czekał Piórko, który rozpromienił się na widok piórka. „Dziękuję, Rudzik! Jesteś naprawdę odważny!” – zaćwierkał. Rudzik uśmiechnął się i poczuł dumę. Od tamtej pory wiedział, że strach nie jest wrogiem, a odwaga to coś, co drzemie w każdym z nas.

Gdy zapadł wieczór, Rudzik wrócił do swojej dziupli. Mama przytuliła go i pogłaskała po głowie. Rudzik zamknął oczy, a za oknem świeciły pierwsze gwiazdy. Wsłuchiwał się w szum drzew i czuł spokój. Wiedział, że jutro też może być odważny. Dobranoc, mały Rudzik.