Bajka o wiernym psie i jego niezwykłej przygodzie

— Bajka do czytania —

W małym domku na skraju lasu mieszkał pies Burek — kudłaty, z jednym uchem do góry, drugim na dół, i z sercem tak wielkim, że mieściło cały świat. Burek nie był psem rasowym, ale był psem wiernym. A to, jak się zaraz przekonacie, znaczy najwięcej.

**Rozdział 1. Poranek, który wszystko zmienił**

Pewnego ranka Burek obudził się wcześniej niż zwykle. Słońce dopiero wstawało, a on już czuł, że ten dzień będzie inny. Ogon zamerdał sam, choć nie wiedział jeszcze dlaczego. W domu pachniało świeżym chlebem i kawą, a w pokoju obok Zosia pakowała plecak. „Dziś idziemy do lasu zbierać jagody!" — zawołała radośnie. Burek podskoczył i zaszczekał. Uwielbiał las.

Zosia włożyła czerwone kalosze, a Burek dostał swoją ulubioną obrożę. Mama uśmiechnęła się z progu: „Wracajcie przed zmrokiem, dobrze?" Zosia kiwnęła głową, a Burek polizał mamę po ręce. Potem pobiegli ścieżką w stronę lasu, a słońce świeciło im prosto w oczy.

Las był piękny — pachniał mchem i wilgotną ziemią. Zosia zbierała jagody do koszyka, a Burek biegał między drzewami, węszył i merdał ogonem. Nagle coś usłyszał. Cichy, ledwo słyszalny dźwięk. Stanął jak wryty, nadstawił uszu i zawarczał cicho. Zosia nie zwróciła uwagi — śpiewała piosenkę i zrywała kolejne jagody.

**Rozdział 2. Zaginiona w lesie**

Burek odwrócił się na chwilę, żeby sprawdzić, czy Zosia idzie za nim. I wtedy to zobaczył — mały, bury lisek zaplątał się w jeżyny i piszczał żałośnie. Burek podbiegł, żeby pomóc. Rozgarnął łapą kolce, a lisek uwolnił się i czmychnął w krzaki. Burek zadowolony odwrócił się z powrotem — ale Zosi już nie było.

Zaczęło się robić ciemno. Burek biegał między drzewami, węszył, nasłuchiwał. Serce waliło mu jak młotem. „Zosia!" — chciał szczeknąć, ale umiał tylko skomleć. W lesie zapadł zmrok, a on został sam. Wtedy przypomniał sobie, co mama zawsze mówiła: „Burek, ty masz nos, który znajdzie wszystko."

Zamknął oczy, powąchał powietrze. Poczuł zapach czerwonych kaloszy, zapach jagód i zapach Zosi. Ruszył przed siebie, nie oglądając się za siebie. Szedł przez gęsty las, przez strumyk, przez polanę, na której świeciły robaczki świętojańskie. Był zmęczony, ale nie zatrzymywał się.

**Rozdział 3. Niespodziewani sprzymierzeńcy**

Po drodze spotkał starą sowę, która siedziała na dębie. „Dokąd tak pędzisz, kudłaty?" — zapytała. „Szukam Zosi!" — zaszczekał Burek. Sowa przechyliła głowę. „Widziałam małą w czerwonych butach. Szła w stronę Starego Młyna. Ale uważaj — ścieżka jest zdradliwa." Burek podziękował i pobiegł dalej.

Nad strumieniem spotkał bobra, który budował tamę. „Przepuścisz mnie?" — zapytał Burek. Bóbr zmierzył go wzrokiem. „Pomóż mi przynieść gałęzie, to ci pokażę suchą drogę." Burek choć się spieszył, pomógł. Przyniósł w pysku kilka gałęzi, a bóbr wskazał mu kamienie, po których mógł przejść na drugą stronę. „Dziękuję!" — szczeknął Burek i pobiegł dalej.

W końcu dotarł pod Stary Młyn. Był ciemny i straszny, ale Burek nie bał się. Wiedział, że Zosia tam jest. Podszedł do drzwi i zaszczekał głośno, z całych sił. Z wewnątrz dobiegł go cichy głos: „Burek? To ty?"

**Rozdział 4. Powrót do domu**

Drzwi uchyliły się. W środku siedziała Zosia, przytulona do wielkiego worka z sianem. Miała mokre policzki, ale kiedy zobaczyła Burka, uśmiechnęła się. „Bałam się, ale wiedziałam, że przyjdziesz" — szepnęła. Burek wskoczył jej na kolana i lizał ją po twarzy, a ogon merdał tak szybko, że aż furczał.

Razem wyszli z młyna. Na niebie świeciły już gwiazdy, a księżyc oświetlał im drogę. Burek szedł przodem, węszył i prowadził Zosię bezpieczną ścieżką do domu. Po drodze mijali znajome drzewa, strumyk i polanę ze świetlikami. Las w nocy nie był już straszny — był piękny.

Kiedy wrócili, mama czekała na ganku z latarką. Przytuliła Zosię, a potem przykucnęła przy Burku. „Jesteś najlepszym psem na świecie" — powiedziała cicho. Burek położył się u jej stóp, zmęczony, ale szczęśliwy. Tej nocy spał u stóp łóżka Zosi, a jego sen był spokojny i ciepły, pełen zapachu lasu i przygód.