Bajka o Zygzaku i Złomku

— Bajka do czytania —

W małym, kolorowym miasteczku, gdzie wszystkie domki miały uśmiechnięte okna, mieszkały dwa samochodziki: Zygzak i Złomek. Zygzak był czerwony i błyszczący, a jego koła kręciły się gładko jak masło. Złomek zaś był niebieski i trochę pordzewiały, a jego silnik czasem pukał: puk-puk-puk.

Każdego ranka Zygzak wyjeżdżał z garażu z dumą: „Jestem najszybszym autkiem w całym miasteczku!” – wołał. A Złomek tylko wzdychał i cichutko mówił: „Ja też chciałbym być szybki, ale ciągle się psuję.”

Pewnego dnia w miasteczku pojawił się wielki kamień. Stał na środku drogi, wielki i szary. Zygzak próbował go ominąć, ale za każdym razem się ślizgał. „Nie mogę przejechać!” – krzyczał. A Złomek, który jechał wolno, zatrzymał się obok.

„Spróbuję ci pomóc” – powiedział Złomek i swoim małym zderzakiem delikatnie popchnął kamień. Kamień był ciężki, ale Złomek pchał i pchał, aż w końcu ustąpił. „Udało się!” – ucieszył się Zygzak. „Dziękuję, Złomku! Jesteś silny!”

Od tego dnia Zygzak i Złomek często się spotykali. Zygzak uczył Złomka, jak szybko skręcać, a Złomek pokazywał Zygzakowi, jak ostrożnie pokonywać przeszkody. I choć byli różni, świetnie się uzupełniali.

Pewnego wieczoru, gdy słońce chowało się za pagórkami, Zygzak powiedział: „Wiesz, Złomku, myślałem, że tylko szybkość jest ważna. Ale ty jesteś wytrwały i pomocny. To też jest super!” Złomek uśmiechnął się swoimi okrągłymi reflektorami: „A ja myślałem, że tylko bycie nowym jest fajne. Ale ty masz błyszczące serce.”

I tak, patrząc na gwiazdy, które zapalały się na niebie, oba samochodziki zrozumiały, że każdy jest ważny na swój własny sposób. Zygzak zamknął swoje drzwi, a Złomek wyłączył silnik – puk-puk-puk ucichło. W garażu zrobiło się ciepło i cicho.

Dobranoc, Zygzaku. Dobranoc, Złomku. Niech wam się śnią gładkie drogi i przyjaciele, którzy zawsze pomogą. A wy, dzieci, zamknijcie oczy, bo noc już otula miasteczko swoim miękkim kocem.