Bajka o zygzaku, który chciał być prosty

— Bajka do czytania —

W krainie Linii, gdzie wszystko składało się z kresek, prostych i krzywych, mieszkał mały Zygzak. Miał on wiele ostrych zakrętów i nie był ani trochę prosty jak inne linie. Każdego dnia patrzył na swoich przyjaciół – Prościaka, który biegł równo jak strzała, i Gładką, która wiła się leniwie jak wstążka.

„Dlaczego jestem taki pokręcony?” – myślał Zygzak, patrząc w lustro z kropli rosy. „Chciałbym być prosty jak Prościak, wtedy wszystko byłoby łatwiejsze.” Postanowił więc zmienić swój kształt. Spróbował wygładzić swoje ostre końce, ale tylko się porysował. Próbował rozciągnąć się na długość, ale wracał do swojego zygzakowatego wzoru.

Pewnego dnia spotkał małą Kropkę, która płakała pod listkiem. „Nie mogę trafić do domu” – szlochała. „Wszystkie drogi są proste, a ja potrzebuję czegoś, co pomoże mi skręcić w lewo, potem w prawo, a potem znów w lewo.” Zygzak spojrzał na nią i nagle zrozumiał. „Ja mogę ci pomóc! Mam tyle zakrętów, że zaprowadzę cię wszędzie!”

Kropka wskoczyła na Zygzaka, a on zaczął biec. Skręcał w lewo, potem w prawo, omijał kamienie i kałuże. Kropka śmiała się radośnie. „Jesteś wspaniały! Bez ciebie nigdy bym nie trafiła do domu!” – zawołała. Zygzak poczuł dumę. Jego zygzaki, które wcześniej wydawały mu się wadą, nagle okazały się supermocą.

Od tego dnia Zygzak pomagał wszystkim, którzy potrzebowali nietypowej drogi. Mrówkom, które szły do mrowiska pośród korzeni, i biedronkom, które chciały uniknąć kropli deszczu. Każdy mówił: „Dobrze, że jesteś zygzakiem, bo proste linie by tu nie dały rady.”

Wieczorem, gdy słońce zachodziło nad krainą Linii, Zygzak usiadł na wzgórzu. Obok niego pojawił się Prościak. „Zazdroszczę ci” – powiedział cicho Prościak. „Ty potrafisz dotrzeć wszędzie, a ja tylko w jedną stronę.” Zygzak uśmiechnął się. „A ja zazdrościłem tobie. Ale teraz wiem, że każdy jest potrzebny taki, jaki jest.”

Tej nocy Zygzak położył się spać pod niebem pełnym gwiazd. Każda gwiazda miała swój własny, niepowtarzalny blask – niektóre migotały prosto, inne falująco. Zygzak zamknął oczy i pomyślał: „Jestem zygzakiem i to jest w porządku.”

W krainie Linii zapadła cisza. Księżyc malował srebrne wzory na ziemi, a mały Zygzak spał spokojnie, wiedząc, że jego kręta droga jest właśnie tą, którą powinien iść. Dobranoc, Zygzaku. Dobranoc, mały odkrywco.