Bajka o zygzaku i złomku dla 2-latka

— Bajka do czytania —

W małym, kolorowym pokoju, na dużym, białym stole, mieszkał sobie Zygzak. Zygzak był małym, wesołym zygzakiem – raz w prawo, raz w lewo, zawsze w ruchu. Obok niego, w pudełku z kolorowymi skrawkami, mieszkał Złomek. Złomek był małym, miękkim kawałkiem materiału, który lubił spokój i ciszę.

Pewnego dnia Zygzak zawołał: „Złomku, chodź się bawić! Będziemy skakać i biegać!” Ale Złomek był zmęczony. „Nie mam siły” – szepnął cicho. Zygzak zasmucił się i poszedł bawić sam. Skakał w prawo, skakał w lewo, ale bez przyjaciela nie było wesoło.

Złomek zobaczył, że Zygzak jest smutny. Podszedł powoli i dotknął go swoim miękkim brzegiem. „Przepraszam, że nie chciałem się bawić. Może znajdziemy coś, co lubimy oboje?” – zapytał. Zygzak uśmiechnął się szeroko.

Najpierw Zygzak biegł szybko, a Złomek nie mógł za nim nadążyć. „Za szybko!” – wołał Złomek. Potem Złomek szedł wolno, a Zygzak się nudził. „Za wolno!” – narzekał. Usiedli obok siebie i pomyśleli.

Nagle Zygzak wpadł na pomysł. „Narysuję zygzakowatą ścieżkę, a ty będziesz po niej szedł powoli. Zobaczysz, jak pięknie!” Złomek kiwnął głową. Zygzak zaczął rysować – raz w prawo, raz w lewo, a Złomek stąpał ostrożnie za nim.

I tak szli razem: Zygzak kreślił zygzaki, a Złomek zostawiał ślady z kolorowego pyłku. Powstał wzór – zygzaki i kropki obok siebie. Było kolorowo i radośnie. „Udało się!” – zawołali oboje.

Wieczorem słońce schowało się za oknem. Zygzak i Złomek przytulili się do siebie. „Jesteśmy różni, ale razem tworzymy coś pięknego” – powiedział Złomek. Zygzak ziewnął i zamknął oczy.

Gwiazdy na niebie zaczęły migotać. W pokoju zrobiło się cicho. Zygzak i Złomek zasnęli spokojnie, a na stole został ich wspólny wzór – zygzaki i kropki, które opowiadały o przyjaźni. Dobranoc, maleńcy.