Bajka o Zygzaku, który nauczył się kochać swoje zakręty

— Bajka do czytania —

W Krainie Linii, gdzie wszystkie istoty były idealnie proste – proste jak linijka, proste jak promień słońca padający w południe – mieszkał mały Zygzak. Był krzywy, pokręcony, pełen niespodziewanych zakrętów. Każdy, kto na niego patrzył, marszczył czoło i mówił: „Cóż to za dziwadło? Dlaczego nie jest prosty?”.

Zygzak bardzo chciał być taki jak inni. Próbował się wyprostować – stawał na baczność, wciągał brzuch, prostował każdy swój zakręt. Ale kiedy tylko na chwilę zapomniał, wracał do swojej zygzakowatej natury. „Nie nadaję się do tej krainy” – myślał smutno i kładł się na łące z Prostej Trawy, która była sztywna i równiutko przycięta.

Pewnego dnia spotkał małą, okrągłą Kropeczkę. Kropeczka nie była prosta – była okrągła i ruchliwa, toczyła się po łące jak szalona. „Dlaczego jesteś taki smutny?” – zapytała. Zygzak westchnął: „Bo wszyscy są prości, a ja jestem krzywy. Nawet nie umiem się wyprostować”. Kropeczka zaśmiała się lekko: „A kto powiedział, że proste jest lepsze? Popatrz na mnie – jestem okrągła i też się nie mieszczę”.

Kropeczka zabrała Zygzaka w podróż po Krainie Linii. Pokazała mu, że zygzaki potrafią tworzyć najpiękniejsze wzory – jeśli się połączą, powstają błyskawice, górskie ścieżki i uśmiechy na rysunkach. „Twój kształt jest wyjątkowy” – powiedziała. Zygzak po raz pierwszy poczuł dumę. Spojrzał na swoje zakręty jak na coś cennego.

Następnego dnia Zygzak postanowił zrobić coś odważnego. Na szkolnym placu, gdzie wszystkie proste Linie rysowały swoje proste rysunki, on narysował zygzakowatą tęczę. Najpierw wszyscy się śmiali, ale potem zobaczyli, jak pięknie zygzaki tańczą między chmurami. „Ale to ładne!” – zawołała Prosta Linijka. Zygzak uśmiechnął się od ucha do ucha.

Od tamtej pory Zygzak nie chciał już być prosty. Nauczył się, że jego inność jest darem. Codziennie rano wstawał i robił swoje ulubione zygzaki – na piasku, na śniegu, na kartce. A wieczorem opowiadał Kropeczce o swoich przygodach. Czuł się szczęśliwy, bo mógł być sobą.

Gdy zapadł zmrok, Zygzak położył się na miękkiej, lekko pofalowanej chmurce (bo nawet chmury w Krainie Linii czasem bywają krzywe). Spojrzał w niebo usiane gwiazdami – a gwiazdy, choć małe, też migotały nieregularnie. „Każdy z nas jest inny” – szepnął i zamknął oczy. Dobranoc, mały Zygzaku. Śpij spokojnie, otulony swoimi zakrętami.