Zygzak w Krainie Prostych Linii

— Bajka do czytania —

Daleko stąd, za górami i lasami, leżała Kraina Prostych Linii. Wszystko tam było idealnie równe: domy, drzewa, a nawet uśmiechy mieszkańców. Ale w tej krainie mieszkał mały Zygzak – nieprosta linia, która zamiast prosto, wiła się wesoło to w prawo, to w lewo.

Zygzak był smutny, bo wszyscy wokół byli prości i gładcy. – Dlaczego ja jestem taki pokręcony? – pytał swoje odbicie w prostej kałuży. – Chcę być prosty jak reszta! – wzdychał.

Pewnego dnia Zygzak postanowił zmienić swój kształt. Próbował się wyprostować, skakał na jednej nodze, ciągnął się za rogi, ale nic z tego. Gdy tylko przestawał się pilnować, znów wiły mu się zygzaki. – Jestem beznadziejny – płakał cichutko.

Wtedy przybiegła do niego mała kropka. – Nie płacz, Zygzaku! – powiedziała. – Popatrz, jak pięknie falować potrafisz. Możesz narysować uśmiech na twarzy smutnego trójkąta! – I rzeczywiście, Zygzak zatańczył wokół trójkąta, tworząc wesołe zawijasy, a trójkąt się uśmiechnął.

Niedługo potem w krainie pojawił się problem: most nad rzeką był za prosty i nie chciał się uginać. Wszystkie proste linie próbowały go naprawić, ale bez skutku. – Potrzebujemy kogoś elastycznego! – krzyknął mostowy inżynier. Zygzak zgłosił się na ochotnika.

Zygzak wplotł się w most, tworząc mocne, sprężyste łuki. Most stał się bezpieczny i piękny, a mieszkańcy zaczęli podziwiać jego kunszt. – Brawo Zygzaku! – wołali. – Twoje zygzaki są wspaniałe! Od tej pory Zygzak zrozumiał, że bycie innym to dar.

Tego wieczoru Zygzak wrócił do domu zmęczony, ale szczęśliwy. Położył się w swoim małym łóżku, które też było w zygzaki. Przez okno widział gwiazdy, które mrugały do niego przyjaznymi błyskami. – Każda gwiazda świeci inaczej – szepnął – a razem tworzą najpiękniejszy widok. Dobranoc, świecie – zamknął oczy.