Zygzak i jego wyjątkowy kształt

— Bajka do czytania —

W małym pudełku na biurku mieszkały kolorowe kredki. Były proste, gładkie i bardzo dumne ze swoich równych linii. Jedna z nich jednak różniła się od wszystkich – miała kształt zygzaka i nazywała się Zygzak.

Zygzak często patrzył na swoje przyjaciółki: czerwoną, niebieską i żółtą kredkę. One rysowały proste domy, równą trawę i gładkie słońce. Zygzak próbował to samo, ale jego linie zawsze wychodziły krzywe i pokręcone. – Jestem do niczego – myślał smutno.

Pewnego dnia pudełko otworzyła mała dziewczynka o imieniu Zosia. Wyjęła wszystkie kredki i zaczęła rysować. Najpierw wzięła czerwoną i narysowała prosty płot. Potem niebieską – gładkie chmury. Żółtą – okrągłe słońce. Wszyscy byli zadowoleni.

Kiedy przyszła kolej na Zygzaka, Zosia uśmiechnęła się. – Zobaczmy, co potrafisz – powiedziała. Zygzak drżał ze strachu. Zosia poprowadziła go po papierze, a on zostawił za sobą zygzakowaty ślad. Nagle z tego śladu zrobiła się fala na morzu.

– Och, jakie piękne fale! – zawołała Zosia. Narysowała ich więcej, a fale zamieniły się w góry, a potem w uśmiechniętą buzię. Inne kredki patrzyły z podziwem. – Nigdy nie umiałyśmy tak rysować – powiedziała czerwona kredka.

Od tego dnia Zygzak stał się ulubieńcem Zosi. Rysował fale, pagórki, a nawet zygzakowate deszcze. Inne kredki prosiły go o pomoc, gdy chciały narysować coś wyjątkowego. Zygzak już nie był smutny – wiedział, że jego kształt to skarb.

Wieczorem, gdy Zosia skończyła rysować, schowała wszystkie kredki do pudełka. Zygzak leżał obok przyjaciół i czuł się szczęśliwy. Przez małą szparę w pudełku widział gwiazdy na niebie – wyglądały jak małe zygzaki. Zamknął oczy i pomyślał: „Jaki piękny jest świat, kiedy każdy może być sobą”.

I tak Zygzak zasnął spokojnie, marząc o falach, górach i uśmiechach. A wokół niego panowała cisza, tylko gwiazdy migotały cicho nad pudełkiem kredek.