Zielona Sowa i Nocne Lustro

— Bajka do czytania —

W lesie Zielonym, gdzie drzewa sięgały nieba, mieszkała mała sowa o imieniu Zuzia. Nie była to zwykła sowa – jej piórka mieniły się soczystą zielenią, jakby ktoś pomalował je farbkami z liści. Zuzia uwielbiała noc, ale wiedziała, że dla innych zwierząt bywa ona straszna.

Pewnego razu, gdy księżyc świecił jak wielki lampion, Zuzia usłyszała cichutkie chlipanie. Pod krzakiem malin siedział mały zajączek i trząsł się ze strachu. – Boję się, że ktoś mnie złapie w ciemności – powiedział, ocierając łapką mokry nosek.

Zuzia przysiadła obok i powiedziała miękko: – Chodź, pokażę ci, jak wygląda noc z góry. Rozłożyła skrzydła, a zajączek wskoczył jej na grzbiet. Wzleciały nad korony drzew, gdzie gwiazdy tańczyły jak iskierki, a księżyc uśmiechał się srebrzystym blaskiem.

– Widzisz? – szepnęła Zuzia. – Noc to tylko drugie imię dnia – tyle że ze świecidełkami na suficie. Zajączek przestał drżeć, a jego oczy zaświeciły ciekawością. Nagle zobaczyli, jak na łące pod nimi coś migocze. To była Rosa, stara wiewiórka, która zbierała rosę w malutkie dzbanki.

– Co robisz o tej porze? – zapytała zdziwiona Zuzia, lądując lekko na mchu. – Zbieram nocne krople, by rano dać je chorym kwiatom – odparła Rosa. – Noc jest najlepszą pomocnicą, bo wtedy wszystko rośnie w ciszy.

Zajączek zamyślił się: – Więc noc nie jest taka zła... wręcz przeciwnie, pomaga! Zuzia uśmiechnęła się i przytuliła go skrzydłem. – Każdy z nas ma w sercu iskierkę odwagi. Czasem wystarczy podnieść głowę, by zobaczyć światło.

Odtąd zajączek przychodził do Zuzi, by o zmroku uczyć się latać wzrokiem po gwiazdach. A Zuzia pokazała mu, że w ciemności kryje się tyle piękna, co w ciągu dnia – tylko trzeba umieć patrzeć.

A gdy mała sowa wracała do swojej dziupli w starym dębie, w lesie zapadała już głęboka cisza. Słoik z resztką księżycowego pyłu stał na parapecie, a Zuzia zamknęła oczy, słysząc, jak wiatr kołysze gałęzie. – Dobranoc, lesie – wyszeptała, i jej zielone piórka zniknęły w miękkim mroku.