Bajka o zygzaku

— Bajka do czytania —

W krainie Kształtów, gdzie wszystko było proste i gładkie, żył sobie mały Zygzak. Był inny niż wszyscy – zamiast iść prosto, skręcał to w lewo, to w prawo. Inne linie i figury często się z niego śmiały, ale Zygzak nie tracił nadziei, że kiedyś znajdzie miejsce, gdzie jego kręta droga okaże się wyjątkowa.

Pewnego dnia Zygzak postanowił wyruszyć w świat. Pożegnał się z domem i ruszył przed siebie. Szedł krętą ścieżką, nie wiedząc, co go czeka. Po drodze spotkał prostą Kreskę, która szła idealnie równo. „Jaki ty jesteś niezgrabny!” – zaśmiała się Kreska. Zygzak spuścił nos i szedł dalej.

Niedługo potem natknął się na gładki Okrąg, który toczył się bez przeszkód. „Popatrz na mnie – jestem doskonały, cały czas wracam do siebie” – powiedział Okrąg. Zygzak westchnął i pomyślał, że może naprawdę jest do niczego. Ale nie poddał się i kontynuował wędrówkę.

W lesie spotkał przyjazną Falę, która unosiła się mięciutko. „Ty wyglądasz jak błyskawica!” – zawołała Fala z podziwem. Zygzak zdziwił się – nikt nie powiedział o nim czegoś miłego. „Naprawdę?” – zapytał nieśmiało. Fala skinęła i zaprowadziła go do Krainy Kolorów.

W Krainie Kolorów wszystko było pstro i radośnie. Zygzak zobaczył dzieci rysujące na wielkim papierze. Rysowały domy, słońce i drzewa, ale czegoś im brakowało. Jeden chłopiec westchnął: „Potrzebuję zygzakowatej linii do błyskawicy na rysunku!” Zygzak podskoczył z radości.

Chłopiec zauważył małego Zygzaka i poprosił go o pomoc. Zygzak zatańczył zygzakowate wzory, tworząc wspaniałą błyskawicę. Dzieci krzyknęły: „Brawo!” Wszystkie inne kształty patrzyły z podziwem – prostokąty, trójkąty i koła przyznały, że zygzak jest wyjątkowy.

Zygzak zrozumiał, że bycie innym to nie wada. Każdy ma swoją własną drogę, która może być piękna na swój sposób. Przytulił się do chłopca, który powiedział: „Twój zygzak sprawił, że mój rysunek jest perfekcyjny!” A inne kształty uśmiechały się do niego serdecznie.

Zygzak wrócił do krainy Kształtów, ale już nie czuł się gorszy. Opowiedział prostym liniom i okręgom o swojej przygodzie. Od tamtej pory nikt się z niego nie śmiał, a wszystkie linie i figury zaprzyjaźniły się z nim. Bo każdy zygzak ma swoją własną wartość.

Na niebie pojawiły się pierwsze gwiazdy, a Zygzak zmęczony i szczęśliwy położył się na miękkiej chmurce. Wszystko wokół było spokojne i ciepłe. Zamknął oczy, słuchając szumu wiatru, i zasnął, marząc o kolorowych przygodach, które jeszcze go czekają.