Bajka o Zinksach, czyli o tym, jak małe rzeczy czynią wielkie dobro

— Bajka do czytania —

W pewnym lesie, gdzie drzewa miały liście ze srebra, a trawa lśniła jak diamenty, mieszkały maleńkie stworzonka zwane Zinksami. Były one wielkości ziarenka grochu, a ich srebrzyste ciałka mieniły się w słońcu niczym krople rosy. Nikt ich nie widział, bo Zinksy pojawiały się tylko wtedy, gdy ktoś był naprawdę dobry.

Zinksy nie miały nóg ani rąk – były jak maleńkie, błyszczące kuleczki, które toczyły się po liściach i kwiatach. Każde Zinks miało w środku maleńkie światełko, które świeciło jaśniej, gdy tylko ktoś w pobliżu zrobił coś miłego. Najstarsze Zinks, imieniem Iskierka, pamiętało czasy, gdy w lesie mieszkały tylko dobre stworzenia.

Pewnego dnia do lasu przyszedł mały chłopiec o imieniu Franek. Był smutny, bo zgubił swoją ulubioną piłkę. Siedział pod wielkim dębem i płakał. Wtedy zza liści wyjrzało jedno Zinks – maleńkie, drżące ze strachu, ale ciekawe świata. Potoczyło się bliżej i usiadło na rękawie Franka.

Franek podniósł głowę i zobaczył maleńką, srebrną kuleczkę. – Kim jesteś? – zapytał zdziwiony. – Jestem Zinks – odpowiedziało cieniutkim głosikiem. – Pojawiam się, gdy ktoś jest smutny i potrzebuje dobrej myśli. Franek uśmiechnął się przez łzy, a Zinks rozbłysło jaśniej.

Od tego dnia Franek często przychodził do lasu. Zauważył, że gdy pomagał mamie sprzątać zabawki, Zinksy rozbłyskiwały wokół niego. Gdy podzielił się kanapką z głodnym ptaszkiem, pojawiło się ich jeszcze więcej. Chłopiec zrozumiał, że dobroć to nie tylko wielkie czyny, ale też maleńkie, codzienne gesty.

Pewnego popołudnia Franek zobaczył, jak mała dziewczynka, Zosia, płacze, bo nie umie zawiązać buta. Franek podszedł i pomógł jej. Wtedy wokół niego zatańczyły setki Zinksów, tworząc srebrzystą poświatę. – Zinksy – szepnął zachwycony – zawsze się pojawiacie, gdy ktoś jest dobry.

Zinksy miały jedną tajemnicę: im więcej dobrych rzeczy ktoś robił, tym jaśniej świeciły. Ale jeśli ktoś był zły, Zinksy chowały się głęboko w mech i nie wychodziły. Franek bardzo polubił te maleńkie stworzonka i każdego dnia starał się być lepszy, by znów je zobaczyć.

Pewnej nocy, gdy Franek leżał już w łóżku, pomyślał o Zinksach. – Może one są wszędzie – wyszeptał do poduszki – tylko trzeba umieć je dostrzec. I wtedy, tuż nad jego głową, pojawiło się jedno maleńkie Zinks. Rozbłysło delikatnie, po czym zniknęło w ciszy nocy.

Od tamtej pory Franek zawsze pamiętał, że dobroć jest jak maleńkie światełka – im więcej ich rozdasz, tym jaśniej robi się wokół. A Zinksy, choć niewidoczne dla innych, na zawsze pozostały w jego sercu jako przypomnienie, że najdrobniejsze gesty mają największą moc.

Kiedy nastał wieczór, a gwiazdy zaczęły mrugać na niebie, Franek zamknął oczy i uśmiechnął się. Wiedział, że gdzieś tam, w lesie, Zinksy tańczą na liściach, czekając na kolejny dobry uczynek. I choć nikt ich nie widzi, one są zawsze – ciche, małe i pełne ciepła.