Bajka o małpce Zuzi i wielkim sekrecie zoo

— Bajka do czytania —

W małym zoo, pośród zielonych drzew i kolorowych kwiatów, mieszkała małpka Zuzia. Była bardzo ciekawska i uwielbiała skakać z gałęzi na gałąź. Każdego ranka budziła się pierwsza i zaglądała do wszystkich wybiegów, by sprawdzić, co słychać u jej przyjaciół.

Pewnego dnia Zuzia zauważyła, że słoń Barnaba stoi smutny w kącie swojego wybiegu. Jego wielkie uszy opadały, a trąba zwisała bezwładnie. – Barnaba, co się stało? – zapytała Zuzia, podskakując bliżej. – Nie umiem niczego tak dobrze jak wy – westchnął słoń. – Żyrafa Grażynka sięga najwyższych liści, a ty potrafisz robić takie śmieszne miny. Ja tylko jestem duży i ciężki.

Zuzia zmarszczyła czoło. – To nieprawda! Każdy z nas ma coś wyjątkowego. Chodź, pokażę ci – powiedziała i pociągnęła Barnabę za trąbę w stronę wybiegu lwów. – Popatrz, jak Leon potrafi głośno ryczeć. Ale ty, Barnaba, umiesz robić coś, czego nikt inny nie potrafi – potrafisz podlewać kwiaty swoją trąbą jak ogrodowy wąż!

Słoń zdziwił się, ale spróbował. Nabrał wody z basenu i strzelił trąbą w górę – woda rozbryznęła się jak fontanna, a wszystkie kwiaty wokół zaczęły tańczyć z radości. – Widzisz? – zawołała Zuzia. – Jesteś mistrzem podlewania! A do tego potrafisz przenosić najcięższe kamienie, żeby zrobić nowe ścieżki dla zwiedzających.

Barnaba poczuł, jak w jego sercu robi się ciepło. – Naprawdę? – zapytał nieśmiało. – Naprawdę! – potwierdziła małpka. – A wiesz, że twoje uszy są jak wielkie wachlarze? Gdy nimi machasz, robi się przyjemny wietrzyk dla wszystkich w upalne dni. To też jest bardzo ważne.

Od tego dnia Barnaba przestał się smucić. Każdego ranka podlewał kwiaty, machał uszami, by ochłodzić przyjaciół, i pomagał ogrodnikowi przenosić donice. A Zuzia nauczyła się, że nie trzeba być najszybszym ani najwyższym, by być ważnym. Każdy ma swój dar, który czyni zoo wyjątkowym miejscem.

Wieczorem, gdy słońce schowało się za wzgórzami, a niebo zasnuły gwiazdy, Zuzia usiadła na swojej ulubionej gałęzi. – Dobranoc, Barnaba – szepnęła do słonia, który spokojnie chrapał pod wielkim drzewem. – Dobranoc, małpko – odpowiedział przez sen. I całe zoo zapadło w cichy, spokojny sen, kołysane szumem liści i blaskiem księżyca.