Zielona Sowa i Tajemnica Nocnego Lasu

— Bajka do czytania —

W głębi Zielonego Lasu, gdzie świerki sięgają nieba, a paprocie szumią cichutko, mieszkała mała sowa o imieniu Zuzia. Była wyjątkowa, bo jej piórka mieniły się we wszystkich odcieniach zieleni – od jasnej mięty po ciemny mech. Zuzia uwielbiała nocne wyprawy, ale tego wieczoru czuła się trochę samotna.

Zuzia siadła na najgrubszej gałęzi starego dębu i westchnęła. – Wszystkie zwierzęta już śpią – szepnęła do siebie. – A ja tak bardzo chciałabym z kimś porozmawiać. Wtem usłyszała cichutki szelest. To mały jeż Igiełka przyszedł popatrzeć na gwiazdy.

– Cześć, Zuziu – powiedział Igiełka, przeciągając się. – Dlaczego jesteś taka smutna? – Bo nikt nie chce ze mną latać nocą – odpowiedziała sowa, składając skrzydła. – Wszyscy mówią, że sowy są straszne, ale ja tylko chcę być przyjaciółką.

Igiełka pomyślał chwilę. – A może pokażesz mi, co widzisz z góry? – zapytał. Zuzia uśmiechnęła się zielono i rozłożyła skrzydła. – Chodź! Pokażę ci tańczące świetliki i srebrzysty strumień. Jeż ostrożnie wdrapał się na jej grzbiet.

Razem wznieśli się nad korony drzew. – Och! – zawołał Igiełka. – Stąd widać cały las! A te maleńkie światełka to naprawdę świetliki? – Tak – odpowiedziała Zuzia. – One tańczą dla księżyca. Każdego wieczoru układają najpiękniejsze wzory.

– A co to za dźwięk? – zapytał jeż, nasłuchując. Zuzia zamrugała wielkimi oczami. – To śpiew strumyka. Mówi, że woda płynie wolno i nikt nie musi się spieszyć. – I to jest właśnie najpiękniejsze – dodała cicho. – Że wszystko ma swój rytm.

Zuzia i Igiełka usiedli na polanie, gdzie mech był miękki jak poduszka. – Dziękuję, że pokazałaś mi las z góry – powiedział jeż. – To ty mi pokazałeś, że nawet mały przyjaciel może rozweselić serce – odrzekła sowa. Nagle zza krzaka wybiegł zajączek.

– Hej, widziałem waszą przygodę! – zawołał. – Czy mogę dołączyć? – Oczywiście! – ucieszyła się Zuzia. I tak we troje patrzyli, jak gwiazdy zapalają się jedna po drugiej. Każda była inna, każda świeciła dla kogoś, kto na nią patrzy.

– Wiecie co? – szepnęła Zuzia. – Największym skarbem nie jest to, co widzimy, ale to, że mamy z kim patrzeć. – Igiełka i zajączek przytulili się do niej. – Jesteś najlepszą sową pod gwiazdami – powiedzieli. A las zaszumiał zgodnie: „Dobranoc, dobranoc”.