Lis, który chciał być gepardem

— Bajka do czytania —

W lesie nad strumykiem mieszkał mały lis o imieniu Rudek. Miał rude futerko, puszysty ogon i wielkie marzenia. Każdego dnia siadał na pagórku i patrzył, jak gepard pędzi przez sawannę jak błyskawica. „Jaki on jest szybki!” – wzdychał Rudek. „Chciałbym biegać tak jak on, wtedy wszyscy by mnie podziwiali.”

Pewnego razu Rudek postanowił ćwiczyć, by stać się najszybszym zwierzęciem w lesie. Biegał w kółko, skakał przez krzaki i machał ogonem, ale wciąż był wolniejszy od geparda. Zmęczony i smutny usiadł pod starym dębem. Wtedy usłyszał ciche pohukiwanie: „Huuu, huuu, co cię martwi, mały lisku?” To była mądra sowa Zosia, która mieszkała w dziupli.

Rudek westchnął: „Chcę być szybki jak gepard, ale mi nie wychodzi. Jestem tylko zwykłym lisem.” Sowa Zosia przysiadła na gałęzi i powiedziała: „Każde zwierzę ma coś, w czym jest doskonałe. Gepard jest szybki, ale ty masz spryt i cierpliwość. Czy widziałeś kiedyś, jak gepard próbuje wykopać myszkę spod ziemi?” Rudek pokręcił głową.

„A czy gepard potrafi przemykać tak cicho, że nikt go nie słyszy?” – zapytała sowa. Rudek znów zaprzeczył. „Ty potrafisz – ciągnęła Zosia. – Możesz się zakraść do kurnika, ale tego nie robisz, bo jesteś dobrym liskiem. Twoja siła tkwi w mądrości, a nie w prędkości.” Rudek zaczął rozumieć. Może nie był najszybszy, ale umiał rozwiązywać problemy.

Następnego dnia Rudek spotkał zajączka, który utknął w gęstych jeżynach. „Pomocy, nie mogę się wydostać!” – wołał zajączek. Rudek nie biegał szybko, ale pomyślał chwilę. Odsunął cierniste gałęzie nosem, a potem ogonem, tworząc małe przejście. Zajączek wyskoczył radośnie: „Dziękuję, Rudku! Jesteś taki sprytny!” Lis poczuł dumę – po raz pierwszy nie chciał być gepardem.

Od tamtej pory Rudek pomagał innym zwierzętom. Borsukowi znalazł zgubioną żołędziową skarbonkę, a wiewiórce pokazał, gdzie schować orzechy na zimę. Każdy mówił: „Rudek to najmądrzejszy lis w lesie!” A on uśmiechał się, bo wiedział, że nie trzeba być najszybszym, by być ważnym.

Wieczorem, gdy słońce zachodziło, Rudek wracał do swojej norki. Kładł się na miękkim mchu i patrzył przez otwór na gwiazdy. „Dziękuję, że jestem sobą” – szepnął. W lesie zapadła cisza, a sen przyszedł cichutko jak liść spadający z drzewa. Rudek zasnął spokojnie, marząc o tym, jak jutro znów będzie pomagał przyjaciołom.