Krecik i tajemnica tęczowego kamienia

— Bajka do czytania —

W lesie nad strumykiem mieszkał mały krecik o imieniu Tofik. Miał miękkie futerko i zawsze nosił ze sobą małą łopatkę, bo uwielbiał kopać tunele. Pewnego dnia, kopiąc pod starym dębem, natknął się na coś błyszczącego.

To był mały, okrągły kamień, który mienił się wszystkimi kolorami tęczy. Tofik nigdy czegoś takiego nie widział. Podniósł go ostrożnie i schował do kieszeni. Kamień był ciepły i delikatnie świecił w ciemności.

Gdy Tofik wrócił do nory, pokazał znalezisko mamie. Mama uśmiechnęła się i powiedziała: „To tęczowy kamień. Podobno spełnia marzenia, ale tylko wtedy, gdy podzielisz się nim z kimś bliskim.” Tofik nie do końca zrozumiał, ale postanowił sprawdzić.

Następnego dnia poszedł do wiewiórki Róży. „Zobacz, co znalazłem!” – zawołał. Róża spojrzała na kamień i westchnęła: „Jaki piękny! Chciałabym mieć taki.” Tofik poczuł, że chce, by Róża też była szczęśliwa, więc położył kamień na jej łapce.

W tej samej chwili kamień rozbłysnął jasnym światłem, a wokół niego pojawiły się małe, kolorowe iskierki. Róża pisnęła z radości: „Dziękuję, Tofiku! To najpiękniejszy prezent!” Tofik poczuł ciepło w sercu, choć kamień nie był już jego.

Wieczorem Tofik opowiedział o wszystkim lisowi Leonowi. Leon pokiwał głową: „Mądra jest twoja mama. Kamień daje radość tylko wtedy, gdy się nim dzielisz. Gdybyś go zatrzymał, może by zgasł.” Tofik zrozumiał, że prawdziwe skarby to nie rzeczy, a chwile, gdy sprawiamy radość innym.

Od tamtej pory Tofik często odwiedzał Różę i patrzył, jak kamień mieni się w jej norce. Czasem kładł go na chwilę na swoim nosie, ale zawsze oddawał. Wiedział, że przyjaźń i dzielenie się są ważniejsze niż posiadanie najpiękniejszego kamienia na świecie.

Kiedy zapadł wieczór, Tofik położył się w swoim łóżku z mchu. Przez okno widać było gwiazdy, a jedna z nich błyszczała jak tęczowy kamień. Krecik zamknął oczy i szepnął: „Dobranoc, przyjaciele.” I zasnął spokojnie, marząc o kolorowych iskierkach.