Leśne zwierzęta i zagubiony dźwięk

— Bajka do czytania —

W starym, zielonym lesie mieszkały cztery przyjaciółki: wiewiórka Ruda, sowa Mądrala, jeż Kolczatek i zając Długouch. Każdego ranka budziły ich radosne śpiewy ptaków, szum strumyka i szelest liści. Ale pewnego dnia stało się coś niezwykłego – wszystkie dźwięki nagle zniknęły. Nie było słychać ani ćwierkania, ani plusku wody, ani nawet bzyczenia pszczół. Las zapadł w głuchą ciszę.

Ruda pierwsza zauważyła, że coś jest nie tak. Zamiast skakać po gałęziach, przystanęła i nadstawiła uszu. – Cicho jak w grobie – szepnęła do siebie. Pobiegła do Mądrali, która siedziała na starej sośnie i też wyglądała na zaniepokojoną. – Nie słyszę ani jednego dźwięku – powiedziała sowa. – To bardzo dziwne. Las bez dźwięków to jak książka bez liter.

Wkrótce dołączyli Kolczatek i Długouch. – Może to przez tę mgłę? – zastanawiał się jeż, wskazując łapką na lekką, srebrną mgłę unoszącą się nad polaną. – Mgła zawsze przynosi ciszę – dodał zając, ale w jego głosie było słychać niepewność.

Przyjaciele postanowili sprawdzić, co się stało. Szli w głąb lasu, gdzie zwykle słychać było najwięcej odgłosów. Minęli strumyk – woda płynęła, ale nie wydawała żadnego dźwięku. Ptaki siedziały na gałęziach, otwierały dzioby, ale nie słychać było ani jednej nuty. – To tak, jakby ktoś wyłączył dźwięk w całym lesie – powiedziała Ruda, kręcąc ogonkiem.

Nagle Długouch zauważył coś pod wielkim dębem. Była to mała, kryształowa kula, połyskująca w promieniach słońca. Leżała na ziemi, a obok niej siedział mały borsuk, który wyglądał na bardzo zmartwionego. – To moja wina – wyznał borsuk, ocierając łzę. – Bawiłem się tą kulą i przypadkiem nakryłem ją liściem. To magiczna kula dźwięków – bez niej las milknie.

Zwierzęta spojrzały na siebie. – Musimy ją odkryć – powiedziała Mądrala. Wiewiórka szybko zsunęła liść, a kula znów zabłysła. Natychmiast las wypełnił się dźwiękami: ptaki zaczęły śpiewać, strumyk zaszumiał, a liście zaszeleszczyły. Borsuk uśmiechnął się z ulgą. – Dziękuję wam! – zawołał. – Już nigdy więcej nie będę bawić się w pobliżu magicznych przedmiotów.

Wieczorem wszystkie zwierzęta usiadły na polanie i słuchały koncertu natury. Sowa Mądrala powiedziała: – Każdy dźwięk jest ważny, nawet ten najmniejszy. Cisza też jest piękna, ale dopiero gdy mamy z czym ją porównać. Gwiazdy zaczęły migotać na niebie, a las powoli zapadał w sen. Ruda, Kolczatek i Długouch pożegnali się i poszli do swoich norek. – Dobranoc, lesie – szepnęła wiewiórka, zamykając oczy.