Przyjaciele z Leśnej Polany

— Bajka do czytania —

W środku zielonego lasu, gdzie promienie słońca przedzierały się przez korony drzew, mieszkała rezolutna wiewiórka o imieniu Ruda Kitka. Każdego ranka biegała po gałęziach, zbierając orzechy i śpiewając wesołe piosenki. Pewnego dnia usłyszała dziwny szelest dochodzący z krzaków - to początek niezwykłej przygody!

Kitka ostrożnie podskoczyła w kierunku tajemniczego dźwięku. W gąszczu liści zobaczyła kolczastego jeża, który z trudem próbował wydostać się z pułapki z suchych gałęzi. „Pomóż mi, proszę!” – poprosił jeż słabym głosem. Wiewiórka bez wahania zaczęła przegryzać patyki swoimi ostrymi ząbkami, uwalniając nowego przyjaciela.

„Nazywam się Igiełka” – przedstawił się jeż, otrzepując liście z kolców. „Szukałem zapasów na zimę, ale zgubiłem drogę”. Kitka od razu polubiła tego spokojnego, mądrego zwierzątka. „Ja znam cały las jak własną kieszeń!” – zawołała radośnie. „Pokażę ci najlepsze miejsca na żołędzie i grzyby!”.

Następnego dnia przyjaciele wyruszyli na poszukiwania. Igiełka uczył Kitkę, jak rozpoznawać ślady innych zwierząt, a wiewiórka pokazywała mu sekretne ścieżki między drzewami. Nagle usłyszeli cichutkie popłakiwanie. Pod starym dębem siedziała mała zajączka, która zgubiła mamę.

Kitka i Igiełka spojrzeli po sobie porozumiewawczo. „Pomożemy ci!” – obiecali jednocześnie. Jeż, który miał świetny węch, wytropił ślad mamy zajączki, a szybka wiewiórka pobiegła przodem, by ją zawołać. Wkrótce cała zajączkowa rodzina była razem, a mama z wdzięcznością przytuliła swoje dziecko.

Wieczorem, gdy słońce chowało się za horyzontem, przyjaciele odpoczywali na polanie. „Wiesz, Igiełko” – powiedziała Kitka, gryząc orzech – „dzisiaj zrozumiałam, że razem możemy zdziałać o wiele więcej niż osobno”. Jeż uśmiechnął się ciepło i przytaknął: „Przyjaźń to najcenniejszy skarb w całym lesie”.

Od tego dnia Kitka i Igiełka stali się nierozłączni. Pomagali innym zwierzętom, rozwiązywali leśne zagadki i odkrywali nowe zakątki swojego domu. Nawet gdy nadchodziła zima i jeż zapadał w sen, wiewiórka zostawiała mu pod korzeniami drzewa listy i prezenty, by wiedział, że o nim pamięta.

Gdy księżyc zawisł wysoko na niebie, a w lesie zapadła cisza, Kitka wtuliła się w swoje miękkie futerko w dziupli. Śniła o nowych przygodach, które czekają ją i Igiełkę, gdy tylko wiosna znów obudzi las do życia. Na zewnątrz tylko szum drzew i ćwierkanie świerszczy kołysały mieszkańców lasu do snu.