Krecik i tajemnica kukurydzy

— Bajka do czytania —

Pewnego słonecznego poranka na wiejskim podwórku obudził się mały Krecik. Miał mięciutkie futerko i różowy nosek, który cały czas węszył. Krecik uwielbiał szukać skarbów w ziemi, bo wiedział, że pod spodem kryje się wiele tajemnic.

Krecik wytknął głowę z norki i rozejrzał się dookoła. Zobaczył przyjaciół: Kogutka Grzesia, który głośno piał na płocie, oraz Krowę Malwinę, która leniwie żuła trawę. Nagle Krecik dostrzegł coś żółtego i małego leżącego na ścieżce. Podbiegł i zobaczył ziarenko kukurydzy. 'Co to za skarb?' – zastanawiał się.

Krecik zaniósł ziarenko do norki i pokazał je Kogutkowi. Grześ popatrzył i powiedział: 'To zwykłe ziarno, ale jeśli je posadzisz, wyrośnie z niego coś wielkiego!' – Krowa Malwina dodała: 'Trzeba tylko cierpliwie czekać i podlewać każdego dnia.' Krecik nigdy nie sadził niczego, ale bardzo chciał spróbować.

Z pomocą przyjaciół Krecik wykopał w ogródku małą dziurkę, włożył ziarenko i przykrył ziemią. Potem przyniósł w wiaderku wodę i delikatnie polił. Każdego dnia rano i wieczorem sprawdzał, czy coś już wyrosło. Ale przez wiele dni nic się nie działo. Krecik był trochę smutny.

Kogutek Grześ pocieszał go: 'W przyrodzie wszystko potrzebuje czasu. Nawet największe drzewo wyrasta z małego nasionka!' – Krowa Malwina uśmiechnęła się: 'Zobaczysz, pewnego dnia zobaczysz zieloną łodyżkę.' Krecik postanowił być cierpliwy i dalej podlewać ziarenko.

Po tygodniu, gdy Krecik wstał wcześnie rano, zobaczył coś zielonego wystającego z ziemi. Z radością zawołał przyjaciół: 'Patrzcie, patrzcie! Wyrosło!' – To była maleńka roślinka, która z każdym dniem stawała się coraz wyższa. Krecik dbał o nią, a przyjaciele pomagali mu ją chronić przed wiatrem.

Kiedy minęło lato, w ogródku stała wysoka kukurydza z dużymi, złocistymi kolbami. Krecik podzielił się nimi z Kogutkiem i Krową. Razem usiedli na łące, jedząc słodką kukurydzę i patrząc na zachód słońca. 'To dlatego, że byłeś cierpliwy' – powiedział Grześ. 'I mieliśmy siebie nawzajem' – dodał Krecik.

Wieczorem, gdy niebo pociemniało, a gwiazdy zaczęły migotać, Krecik wrócił do swojej norki. Był zmęczony, ale szczęśliwy. Położył głowę na miękkiej trawie, zamknął oczy i pomyślał o tym, jak z małego ziarenka wyrosło tyle dobra. Cicho zasnął, słysząc szum wiatru i ciche bzykanie świerszczy.