Leśny koncert

— Bajka do czytania —

W głębi lasu, pod wielkim dębem, mieszkała wiewiórka. Pewnego dnia powiedziała do swoich przyjaciół: „Zróbmy koncert!”.

Wiewiórka klasnęła w łapki i zaczęła skakać po gałęziach. „Ja zagram na orzechach, brzdęk, brzdęk!” – zawołała. Sowa zamrugała oczami: „A ja na liściach, szu, szu, szu!”. Zając podskoczył: „Ja zrobię bęben z grzyba, bęc, bęc, bęc!”. Jeż wystawił nos: „A ja będę stukał patykami, tik, tak, tik, tak!”.

Zwierzęta rozbiegły się po lesie, żeby znaleźć instrumenty. Wiewiórka nazbierała orzechów. Sowa przyniosła suche liście. Zając znalazł wielki grzyb i postawił go na kamieniu. Jeż uzbierał patyczki.

„Gotowi? Raz, dwa, trzy!” – krzyknęła wiewiórka. I zaczęli grać. Ale co to? Orzechy brzęczały głośno, liście szeleściły cicho, bęben bił nierówno, a patyki stukały w swoim tempie. Był hałas, a nie muzyka. Zwierzęta spojrzały po sobie smutno.

„Coś nam nie wychodzi” – powiedziała sowa. „Może powinniśmy słuchać siebie nawzajem?” – zaproponowała. Wiewiórka kiwnęła głową. „Najpierw ty, jeżu, zagraj tik, tak, a my po tobie”. Jeż zaczął wolno stukać. Potem zając dołożył bęben – bęc, bęc, bęc. Sowa dodała szu, szu, szu. Na koniec wiewiórka – brzdęk, brzdęk!

Zrobiła się melodia. Słychać było równy rytm, a w lesie zrobiło się miło i spokojnie. Ptaki zaczęły nucić, a drzewa cicho szumiały. Zwierzęta uśmiechnęły się do siebie.

Gdy słońce zaszło, koncert się skończył. Wiewiórka poszła spać do dziupli, sowa na gałąź, zając do norki, a jeż pod liście. Nad lasem zaświeciły gwiazdy. Wszyscy byli zmęczeni, ale szczęśliwi. I tak leśny koncert przeszedł do snu – cicho, łagodnie, dobranoc.