Leśne nasionko przyjaźni

— Bajka do czytania —

W głębi starego lasu, pod korzeniami wielkiego dębu, mieszkał mały jeżyk o imieniu Igiełka. Miał mięciutki brzuszek i kolec na plecach lśniący jak kropla rosy. Każdego ranka wyruszał na spacer, by przywitać się ze znajomymi stworzeniami.

Pewnego dnia Igiełka znalazł na polanie maleńkie, brązowe nasionko. Było gładkie i błyszczące, jakby ktoś je wypolerował. – Ktoś je zgubił – pomyślał jeżyk. – Może uda mi się wyhodować z niego coś pięknego. Od razu zabrał się do pracy: wykopał dołek łapkami, włożył nasionko i przykrył ziemią. Potem codziennie podlewał je kroplami porannej rosy.

Minął tydzień, a nasionko ani drgnęło. Igiełka zasmucił się i postanowił poprosić o radę mądrą wiewiórkę Basię. Basia mieszkała w dziupli starego buka i uwielbiała zbierać orzechy. – Może twoje nasionko potrzebuje słońca? – zasugerowała, czochrając rudą kitę. – Spróbuj przesunąć je w jaśniejsze miejsce.

Jeżyk usłuchał – przeniósł nasionko na słoneczną polanę, gdzie promienie tańczyły na mchu. Ale kolejne dni mijały, a ziemia pozostała gładka. Zrezygnowany Igiełka odwiedził sowę Zuzię, która spała w dziupli na sośnie. Sowa ziewnęła, strzepnęła piórka i rzekła: – Huhu, posłuchaj, mały. Niektóre nasiona potrzebują ciszy i spokoju. Może za dużo krzątasz się wokół niego?

Igiełka postanowił dać nasionku odpocząć. Przestał podlewać i zostawił je na trzy dni. Jednak nadal nic się nie działo. Wtedy do akcji wkroczył zajączek Kicuś, który przechodził właśnie obok. – Widzę, że się martwisz – powiedział długouchy. – Może twoje nasionko potrzebuje towarzystwa? Posadźmy je razem z innymi – niech wie, że nie jest samotne.

Przyjaciele zebrali się wokół nasionka. Wiewiórka przyniosła kilka żołędzi, zajączek dorzucił leszczynę, a sowa wskazała zaciszne miejsce pod krzewem jeżyn. Igiełka delikatnie włożył nasionko do wspólnego dołka, a potem wszyscy przykryli je ziemią i ułożyli dłonie na ciepłej glebie. – Teraz czekajmy razem – szepnęła Basia.

Następnego ranka, gdy pierwsze promienie słońca przedarły się przez gałęzie, Igiełka ujrzał coś niezwykłego: z ziemi wystawał maleńki, zielony listek. – Wyrosło! – pisnął z radości. Wkrótce dołączyli pozostali – wiewiórka tańczyła wokół, zajączek podskakiwał, a sowa pohukiwała cichutko: – Huhu, widzicie? Cierpliwość i przyjaźń zawsze przynoszą owoce.

Nasionko zmieniło się w krzaczek pełen białych kwiatków. Wieczorem, gdy gwiazdy zapaliły się na niebie jak drobne światełka, Igiełka wrócił do swojej norki. Położył się wygodnie, wtulił w mech i zamknął oczy. Szumiał las, pachniało wilgotną ziemią, a w oddali pohukiwała sowa. Jeżyk uśmiechnął się i szeptem powiedział: – Dobranoc, przyjaciele. Dobranoc, nasionko. I zasnął spokojnie.