Bajka o wiewiórce, która nie chciała spać

— Bajka do czytania —

W lesie, gdzie drzewa sięgały nieba, a liście szeptały ciche piosenki, mieszkała mała wiewiórka o imieniu Ruda. Miała miękkie, rudawym futerko i wielki, puszysty ogon. Każdego wieczoru, kiedy księżyc wschodził nad koronami drzew, Ruda kładła się w swojej przytulnej dziupli. Ale tej nocy coś było nie tak – nie mogła zasnąć.

Ruda kręciła się z boku na bok, zamykała oczy, ale sen nie przychodził. – A jeśli nie nazbieram wystarczająco dużo orzechów na zimę? – martwiła się. – A jeśli śnieg zasypie wszystkie ścieżki? Serce biło jej szybciej, a ogon drżał z niepokoju.

W końcu postanowiła wyjść z dziupli. Noc była ciepła i cicha, a na niebie błyszczały gwiazdy. Pierwszym, kogo spotkała, był jeż Kłapek. – Dlaczego nie śpisz, Rudu? – zapytał, przecierając oczy. – Boję się, że nie zdążę przygotować zapasów – odpowiedziała wiewiórka. Jeż uśmiechnął się i powiedział: – Spójrz na te gwiazdy. One migają i mówią: „Wszystko będzie dobrze”. Dlaczego nie spróbujesz im zaufać?

Ruda podziękowała i poszła dalej. Natknęła się na zająca Skoczka, który skakał po księżycowej łące. – Czemu nie śpisz, przyjaciółko? – zapytał. – Martwię się o orzechy – wyznała Ruda. – Och, orzechy znajdą się zawsze – zaśmiał się Skoczek. – Ale sen jest jak magiczny napój: daje siłę na nowy dzień. Usiądź ze mną i popatrz na chmury. Zobacz, jak leniwie płyną.

Ruda usiadła obok Skoczka i przez chwilę obserwowała niebo. Potem poczuła, że ktoś siada z drugiej strony. To była sowa Mądralina, najstarsza mieszkanka lasu. – Słyszałam twoje zmartwienia, mała – powiedziała łagodnie. – W lesie wszystko działa w swoim rytmie. Drzewa wiedzą, kiedy zrzucać liście, a wiatr wie, kiedy przynieść deszcz. Ty też jesteś częścią tego rytmu. Jeśli dziś odpoczniesz, jutro nazbierasz więcej orzechów niż kiedykolwiek.

Ruda poczuła, jak ciepło rozchodzi się po jej sercu. – Dziękuję wam – szepnęła. – Chyba już rozumiem. Wróciła do swojej dziupli, a tam na poduszce leżał mały, złoty liść, który przyniósł wiatr. – To dla ciebie – zaszeleścił wiatr. – Abyś pamiętała, że w lesie każdy ma swoje miejsce i czas.

Ruda zamknęła oczy, wzięła głęboki oddech i poczuła, jak spokój wypełnia całe jej ciałko. Gwiazdy migały za oknem, a księżyc kołysał drzewa do snu. – Dobranoc, lesie – wyszeptała. I wtedy sen przyszedł cicho, jak liść opadający na ziemię. Wokół panowała cisza, a wiatr ułożył się do snu w koronach drzew.