Sarenka Róża i nocne gwiazdy

— Bajka do czytania —

W głębi lasu, gdzie drzewa sięgały nieba, mieszkała mała sarenka Róża. Miała miękkie, brązowe futerko i duże, ciekawskie oczy, ale bała się jednej rzeczy: nocy.

Każdego wieczoru, gdy słońce chowało się za horyzontem, a niebo stawało się granatowe, Róża chciała biec do swojej mamy i schować nos w jej sierści. „Mamusiu, a co jeśli w ciemności czai się coś złego?” – pytała drżącym głosikiem. Mama uśmiechała się łagodnie i mówiła: „Kochanie, noc to nie zło, to tylko czas na odpoczynek dla całego lasu.”

Pewnego wieczoru Róża postanowiła być odważna i wyszła na polanę, gdy zapadł zmrok. Nagle usłyszała ciche pohukiwanie: „Huuu, huuu!”. To była stara sowa Zosia, która mieszkała w dziupli wielkiego dębu. „Dlaczego tak drżysz, mała?” – zapytała sowa, mrugając żółtymi oczami. Róża wyznała, że boi się nocy, a sowa zachichotała: „Noc to najlepsza pora! Chodź, pokażę Ci coś pięknego.”

Sowa zaprowadziła Różę na polanę, gdzie niebo było czyste jak kryształ. „Spójrz w górę” – powiedziała. Róża podniosła głowę i zobaczyła tysiące błyszczących gwiazd. „Każda z nich to przyjaciel, który czuwa nad lasem” – wyjaśniła sowa. Róża przestała drżeć, ale wciąż była niepewna. Wtedy z krzaków wyskoczyła wiewiórka Kicia. „Hej! Widzę, że masz lekcję gwiazd!” – zawołała wesoło.

Kicia usiadła obok Róży i zaczęła opowiadać o tym, jak gwiazdy układają się w różne wzory. „Tam jest Wielki Wóz, a tam Mała Niedźwiedzica” – wskazywała łapką. Róża słuchała z otwartymi ustami, a jej strach powoli znikał. Nagle z trawy wyłonił się mały jeżyk Igiełka. „Ja też chcę pomóc!” – pisnął i pokazał Róży, jak odbija się światło księżyca od kropli rosy na liściach.

Róża rozejrzała się wokoło: las w blasku gwiazd wyglądał jak zaczarowany. Drzewa rzucały długie cienie, ale nie były straszne – były jak taniec gałęzi. „Noc jest naprawdę piękna” – szepnęła Róża. Sowa, wiewiórka i jeżyk usiedli obok niej, tworząc przytulne grono. „Pamiętaj” – powiedziała sowa – „każdy z nas ma coś, czego się boi, ale razem wszystko jest łatwiejsze.”

Róża poczuła, że jej serce jest lekkie jak piórko. Podziękowała przyjaciołom i pobiegła do mamy, która czekała na skraju polany. „Mamusiu, już nie boję się nocy! To czas, gdy gwiazdy tańczą dla nas” – powiedziała z uśmiechem. Mama przytuliła ją mocno i obie patrzyły w niebo, dopóki Róży nie zmorzył sen.

Gdy gwiazdy poruszyły się na niebie, Róża zamknęła oczy, a jej oddech stał się równy. Las otulił ją ciszą, a księżyc kołysał ją do snu. „Dobranoc, Różo. Dobranoc, lesie” – szepnął wiatr, a wszystkie zwierzęta poszły spać, wiedząc, że noc jest bezpieczna i pełna magii.