Leśne skarby małej wiewiórki

— Bajka do czytania —

W głębokim, zielonym lesie, gdzie słońce przebijało się przez liście drzew, mieszkała mała wiewiórka o imieniu Rudzia. Miała rudą, puszystą kitę i bystre oczka, a jej ulubionym zajęciem było zbieranie leśnych skarbów. Pewnego dnia postanowiła wyruszyć na wielką wyprawę, by znaleźć coś naprawdę wyjątkowego.

Rudzia skakała z gałęzi na gałąź, zaglądając w każdą szczelinę kory i pod każdy listek. Nagle usłyszała cichutkie piszczenie. To mały jeżyk Igiełka utknął łapką w gęstych krzakach jeżyn. Rudzia bez wahania podbiegła i ostrożnie pomogła mu się uwolnić. Igiełka był bardzo wdzięczny i powiedział: – Dziękuję! Gdyby nie ty, nie wydostałbym się stąd.

Rudzia uśmiechnęła się i zapytała, czy Igiełka nie widział gdzieś jakiegoś wyjątkowego skarbu. Jeżyk pomyślał chwilę i odpowiedział: – Widziałem dziś rano lśniący kamyk nad strumieniem, ale nie mogłem go dosięgnąć. Rudzia podziękowała i pobiegła w tamtą stronę, czując, że to może być właśnie to, czego szuka.

Nad strumieniem spotkała bobra Borysa, który z zapałem budował tamę. Rudzia przywitała się i spytała o lśniący kamyk. Borys westchnął: – Owszem, był tu, ale niestety woda go uniosła. Martwiłem się, że nie zdążę naprawić tamy przed nocą. Rudzia, choć była rozczarowana, postanowiła pomóc bobrowi. Razem ułożyli kilka gałęzi i kamieni, by tama była mocna.

Gdy skończyli, Borys uśmiechnął się szeroko i powiedział: – Jesteś prawdziwą przyjaciółką! Może zamiast kamyka znajdziesz coś innego. Spójrz w górę, na tę wielką, starą sosnę. Pod nią, w dziupli, mieszka sowa Mądralina. Ona wie o lesie wszystko. Rudzia podziękowała i pobiegła w stronę sosny, czując, że jej wyprawa nabiera nowego sensu.

Pod starą sosną Rudzia wspięła się na gałąź i zapukała do dziupli. Sowa Mądralina wyjrzała i mrugnęła okiem. – Słyszałam o tobie, mała wiewiórko. Podobno pomogłaś jeżykowi i bobrowi. To pięknie. Rudzia opowiedziała o swoim poszukiwaniu skarbu. Sowa uśmiechnęła się tajemniczo i powiedziała: – Najcenniejsze skarby nie są z kamienia ani złota. Są w sercach tych, którzy potrafią dzielić się dobrem.

Rudzia zamyśliła się. Nagle zrozumiała, że pomagając innym, znalazła coś znacznie cenniejszego niż lśniący kamyk. Wróciła do swojej dziupli, a po drodze spotkała Igiełkę i Borysa. Razem usiedli na polanie, patrząc na zachodzące słońce. Rudzia poczuła ciepło w sercu – to była największa nagroda.

Gdy zapadł zmrok, niebo rozświetliły gwiazdy. Rudzia położyła się w swojej przytulnej dziupli, owinięta miękkim mchem. Wiedziała, że jutro znów będzie pełne przygód, ale teraz mogła spokojnie zasnąć. Wietrzyk szeptał jej do ucha kołysankę, a gwiazdy mrugały przyjaźnie. Śpij, mała wiewiórko, śnij o leśnych skarbach.