Sowa, która zgubiła okulary

— Bajka do czytania —

W głębi starego lasu, gdzie promienie słońca tańczyły między liśćmi, mieszkała mała sówka o imieniu Pusia. Pusia miała duże, okrągłe oczy, ale od kilku dni wszystko widziała jak przez mgłę. Bez swoich okularów, które dostała od dziadka, nie mogła odczytać listów od jeżyka, nie potrafiła policzyć gwiazd na niebie i, co najgorsze, zgubiła drogę do swojego ulubionego dębu.

Pewnego wieczoru, gdy księżyc już wstawał, Pusia postanowiła, że musi znaleźć okulary. Wyruszyła w ciemność, a jej serduszko biło mocno. Szła i szła, potykając się o korzenie, aż w końcu spotkała lisa. Lis miał rude futro i bystre oczy. – Pomogę ci, sówko – powiedział. – Szukajmy razem. I tak zaczęła się przygoda.

Lisa i Pusia szły przez polanę, zaglądały pod każdy krzak i za każdy kamień. Nagle usłyszały chrobot. To był jeż, który turlał się z górki. – Co robicie? – zapytał. – Szukamy okularów Pusi – odparł lis. Jeż zmarszczył nos. – Widziałem coś błyszczącego w strumieniu! Pobiegli tam, ale w wodzie leżała tylko stara moneta. Mimo to Pusia uśmiechnęła się, bo miała już dwóch przyjaciół.

Szli dalej, aż dotarli do starego dębu. Z gałęzi zwisała wiewiórka. – Ej, słyszałam, że szukacie okularów – zawołała. – Wczoraj bawiłam się z myszką i widziałam, jak coś spadło pod ten grzyb. Wszyscy podbiegli do wielkiego, czerwonego muchomora. Lis przekopał liście, jeż wytknął nos, a wiewiórka wskoczyła na pień. I wtedy Pusia zobaczyła: pod grzybem leżały jej okulary! Były trochę brudne, ale całe.

Pusia założyła okulary i nagle wszystko stało się ostre i wyraźne. Zobaczyła uśmiechnięte pyszczki przyjaciół, gwiazdy na niebie i swój dąb w oddali. – Dziękuję wam! – pisnęła. – Bez was nie dałabym rady. Lis, jeż i wiewiórka uścisnęli ją skrzydłami. – Zawsze możemy na siebie liczyć – powiedział lis. I od tej pory każdego wieczoru spotykali się na polanie, by patrzeć w gwiazdy.

Kiedy nastała noc, Pusia wróciła do swojego dębu. Ułożyła się w dziupli, okulary położyła na gałęzi i zamknęła oczy. Księżyc kołysał ją do snu, a wiatr szeptał: „Dobranoc, mała sowo”. W lesie zapanowała cisza, tylko od czasu do czasu słychać było ciche pohukiwanie. Pusia spała spokojnie, wiedząc, że ma przyjaciół, którzy zawsze jej pomogą.

I tak, w ciepłej dziupli, w blasku gwiazd, Pusia zapadła w słodki sen. Śniła o przygodach z lisem, jeżem i wiewiórką, a jej okulary błyszczały jak dwa małe księżyce. Dobranoc, Pusia. Dobranoc, lesie.