Kicuś i zagubiona marchewka

— Bajka do czytania —

W lesie, pod wielkim dębem, mieszkał mały zajączek o imieniu Kicuś. Miał mięciutkie, długie uszy i puszysty ogonek. Najbardziej na świecie lubił swoją marchewkę – była słodka i chrupiąca.

Kiedyś Kicuś wziął marchewkę i pobiegł na łąkę. Skakał po kwiatach, machał uszami i mówił do marchewki: „Jesteś moją najlepszą przyjaciółką!”. Nagle usłyszał szelest – to wiewiórka Basia zeskoczyła z gałęzi.

„Cześć, Kicusi! Co robisz?” – zapytała Basia. Kicuś pokazał marchewkę, ale gdy się odwrócił, marchewka zniknęła! „Ojej, zgubiłem ją!” – zawołał smutno. Basia powiedziała: „Pomogę ci szukać!”.

Przeszukali krzaki i trawę, ale marchewki nie było. Potem spotkali sowę Zosię, która siedziała na starej sośnie. „Puk, puk, czy widzieliście moją marchewkę?” – zapytał Kicuś. Sowa pokręciła głową: „Nie widziałam, ale pójdę z wami.”

Szli dalej – Kicuś, Basia i Zosia. Nad strumieniem spotkali misia Brunona. „Hej, czy widziałeś moją marchewkę?” – spytał zajączek. Miś Brunon zmarszczył nos: „Nie widziałem, ale pomogę wam szukać. Wszyscy razem znajdziemy!”.

Razem przeszli całą łąkę, zaglądali pod liście i za kamienie. Marchewki nigdzie nie było. Kicuś był bardzo smutny, ale przyjaciele go pocieszali. „Nie martw się, na pewno się znajdzie” – mówili.

Gdy słońce zaczęło zachodzić, Kicuś wrócił do swojego dębu. Nagle pod małym krzaczkiem zobaczył coś pomarańczowego! To była jego marchewka! Leżała cichutko, jakby czekała. „Znalazłem!” – krzyknął z radością.

Kicuś podziękował przyjaciołom: „Dziękuję, Basia, Zosia i Brunon! Bez was bym jej nie znalazł!”. Wszyscy się uśmiechnęli. Wieczorem Kicuś położył się w swojej norce, przytulił marchewkę i patrzył na gwiazdy. Było cicho i spokojnie. Dobranoc, Kicusi.