Żółwica Luna i srebrzysta meduza

— Bajka do czytania —

W błyszczącym, błękitnym oceanie, tuż obok koralowej rafy, mieszkała mała żółwica morska o imieniu Luna. Luna uwielbiała pływać wśród kolorowych rybek i tańczyć z falami, ale miała jeden wielki sekret – bała się ciemności.

Każdego wieczoru, gdy słońce chowało się za horyzont, a woda robiła się ciemna i tajemnicza, Luna chowała się w swojej kryjówce pod wielkim kamieniem. Nie chciała patrzeć na ciemne głębiny, które wydawały jej się straszne i puste.

Pewnej nocy, gdy księżyc świecił szczególnie jasno, Luna usłyszała delikatny dźwięk. „Dlaczego się chowasz?” – zapytała srebrzysta meduza, która unosiła się nad nią, mieniąc się miękkim, srebrnym światłem.

„Boję się ciemności” – szepnęła Luna ze wstydem. „Nie mogę spać, bo wszędzie jest tak czarno i pusto.” Meduza uśmiechnęła się i powiedziała: „Chodź ze mną, pokażę ci coś pięknego, co kryje się w mroku.”

Meduza popłynęła w górę, a Luna ruszyła za nią z bijącym sercem. Im wyżej płynęły, tym więcej maleńkich, srebrnych punkcików pojawiało się w wodzie. To były świecące stworzonka, które rozjaśniały mrok jak gwiazdy na niebie.

„To bioluminescencja” – wyjaśniła meduza. „Kiedy robi się ciemno, ocean staje się najpiękniejszy. Spójrz, to twoje własne gwiazdy.” Luna z zachwytem patrzyła na migoczące światła, czując, jak strach odpływa gdzieś daleko.

Od tej nocy Luna nie bała się już ciemności. Wiedziała, że pod każdą falą kryje się magia, a przyjaciele są zawsze blisko. Zasypiała spokojnie, patrząc na tańczące w ciemności światełka.

Tej nocy Luna odpłynęła do swojej kryjówki, ale tym razem nie ze strachem. Zamknęła oczy, a wokół niej unosiły się srebrzyste iskierki. „Dobranoc, oceanie” – szepnęła i zasnęła słodko, kołysana przez łagodne fale.