Leśne serdeczności

— Bajka do czytania —

W małej, zielonej dolince, gdzie sosny dotykały nieba, mieszkała wiewiórka o imieniu Ruda. Każdego ranka Ruda zbierała orzechy i chowała je w swojej dziupli, bo uwielbiała mieć zapasy na zimę. Ale dziś coś było inaczej – w lesie zapanował smutek, bo mały jeżyk Jurek zgubił drogę do domu.

Ruda zobaczyła Jurka pod krzakiem borówki. Jeżyk płakał cichutko, a jego kolce były potargane. „Nie martw się” – powiedziała Ruda – „pomogę ci znaleźć twoją norkę. Wiem, że mieszkasz pod starym dębem przy strumyku”. I tak ruszyli razem przez las.

Po drodze spotkali sowę Zosię, która siedziała na gałęzi i czytała książkę. „Cześć, Zosiu! Widziałaś może domek Jurka?” – zapytała Ruda. Sowa spojrzała znać okularów i powiedziała: „O tak, widziałam! Ale najpierw musicie przejść przez mostek z patyków. Uważajcie, żeby się nie przewrócić”.

Ruda i Jurek podeszli do mostku. Był stary i chwiejny, ale wiewiórka chwyciła jeżyka za łapkę i pomogła mu przejść. Na drugim brzegu czekał już zajączek Piotruś. „Pomóc wam?” – zapytał. „Ja znam skrót przez polankę!” Razem szli wesoło, a las rozbrzmiewał ich śmiechem.

Wreszcie dotarli pod stary dąb. Norka Jurka była przytulna, z malutkim okienkiem z kory. Jeżyk uściskał Rudę i Piotrusia. „Dziękuję! Gdyby nie wy, nie wróciłbym do domu przed zmrokiem” – powiedział wzruszony. Wiewiórka uśmiechnęła się, bo poczuła ciepło w sercu.

Wieczorem Ruda wróciła do swojej dziupli i usiadła na parapecie. Patrzyła na gwiazdy i myślała: „Pomaganie innym jest jak zapalanie małych światełek. Każde z nich sprawia, że las staje się jaśniejszy”. Jej ogonek zwinął się w kłębek, a sen przyszedł cichutko.

Następnego dnia w lesie zapanowała radość. Zwierzęta postanowiły, że będą sobie pomagać zawsze, gdy ktoś będzie w tarapatach. A Ruda zrozumiała, że największym skarbem nie są orzechy w dziupli, ale przyjaciele, którzy są obok.

I tak, gdy gwiazdy roziskrzyły się na niebie, a księżyc wszedł między gałęzie, wszystkie leśne dzieci zapadły w słodki sen. Wiewiórka Ruda zamknęła oczy, a wiatr nucił jej kołysankę o przyjaźni, która nigdy nie gaśnie. Dobranoc, mały przyjacielu.