Tajemnica Nocnego Stawu

— Bajka do czytania —

W małym lesie, gdzie drzewa szeptały tajemnice, a księżyc malował srebrne wzory na ziemi, mieszkał zajączek Kicuś. Miał miękkie, brązowe futerko i uszy, które zawsze sterczały na baczność. Pewnej nocy, gdy sowy zaczęły pohukiwać, Kicuś usłyszał dziwny dźwięk dobiegający od strony stawu.

„Co to może być?” – zastanawiał się Kicuś, kuląc się pod krzakiem jagód. Dźwięk był cichy, jakby ktoś grał na maleńkich dzwoneczkach. Zajączek postanowił sprawdzić, ale po drodze spotkał wiewiórkę Rysię. Rysia trzymała w łapkach orzeszka i z ciekawością przekrzywiła głowę. „Słyszałaś to?” – zapytał Kicuś. „Tak, od stawu. Boję się tam iść” – szepnęła Rysia.

Razem ruszyli przez las, a dołączył do nich borsuk Borys, który właśnie wracał z nocnej przechadzki. „Słyszałem waszą rozmowę. Ja też jestem ciekaw tego dźwięku. Może to jakaś magia?” – powiedział Borys, otrzepując futro z liści. Szli powoli, a ich ślady na mokrej ziemi lśniły w blasku gwiazd.

Gdy dotarli nad staw, zobaczyli coś niezwykłego. Na środku wody tańczyły świetliki, tworząc wirujące wzory. Ich blask odbijał się w tafli stawu, a z każdego odbicia wydobywał się delikatny, dzwoniący dźwięk. „To tylko świetliki!” – zawołała Rysia z ulgą. „Ale czemu tańczą w nocy?” – zapytał Kicuś.

Wtedy z wody wychylił się stary żab. „To nasz nocny taniec powitania księżyca” – zarechotał. „Każdej pełni tańczymy, by podziękować za światło. Ale wy, maluchy, musicie być odważne, by to zobaczyć. Strach często przesłania piękno” – dodał mądrze.

Zwierzęta usiadły nad brzegiem i obserwowały taniec świetlików. Kicuś poczuł, że jego serce bije spokojniej. „Myślałem, że to coś strasznego, a to najpiękniejszy widok w lesie” – szepnął. Rysia i Borys przytaknęli, a żab zanurzył się z powrotem w wodzie, zostawiając za sobą kręgi na powierzchni.

Gdy wrócili do domów, księżyc stał wysoko. Kicuś położył się w swojej norce, a przez otwór widział gwiazdy. Pomyślał, że czasem warto pokonać strach, by odkryć coś cudownego. Zamknął oczy i wsłuchał się w ciszę nocy, która teraz wydawała się przyjazna i ciepła.

„Dobranoc, lesie. Dobranoc, świetliki” – wyszeptał i zasnął, a wokół niego tańczyły sny pełne srebrnego blasku.