Jak Wiewiórka Zuzia odkryła ciszę

— Bajka do czytania —

W środku wielkiego, zielonego lasu, na wysokości najwyższych sosen, mieszkała mała wiewiórka o imieniu Zuzia. Miała mięciutkie, rude futerko i ogon puszysty jak chmurka. Zuzia uwielbiała biegać, skakać z gałęzi na gałąź i zbierać orzechy. Ale najbardziej ze wszystkiego kochała hałasować.

Każdego ranka Zuzia budziła ptaki swoim głośnym piskiem. „Czuj-czuj-czuj!” – krzyczała, zbiegając po pniu drzewa. Wiewiórka tupała nóżkami, trzaskała szyszkami i podskakiwała tak, że liście szeleściły jak bębenki. „Zuziu, może trochę ciszej?” – prosiła sowa Zosia, która spała w dziupli. Ale Zuzia tylko się śmiała i biegła dalej.

Pewnego popołudnia Zuzia wpadła na pomysł, żeby urządzić wielki koncert leśnych odgłosów. Zaprosiła dzięcioła, żeby stukał w pień, dzieciola Toma, żeby bębnił po korze, i rodzinę jeży, która tupała w liściach. Było głośno, wesoło, ale po chwili wszystkie zwierzęta zaczęły narzekać. „Boli nas głowa!” – wołały. Nawet lis Franek, który lubił hałas, zakrył uszy łapami.

Zuzia zasmuciła się i usiadła na samotnej gałęzi. „Dlaczego nikt nie chce ze mną hałasować?” – zapytała szeptem. Wtedy z góry zleciała sowa Zosia i powiedziała: „Zuziu, hałas jest fajny, ale czasem trzeba posłuchać ciszy. Spróbuj usiąść spokojnie i zamknąć oczy. Może usłyszysz coś wyjątkowego”. Zuzia nie była pewna, ale postanowiła spróbować.

Zamknęła oczy i przestała tupać. Najpierw usłyszała tylko bicie swojego serca. Potem – szum wiatru w liściach, cichutki śpiew strumyka i dalekie pohukiwanie sowy. „To jest piękne” – wyszeptała Zuzia. Otworzyła oczy i zobaczyła, jak zachód słońca maluje las na złoto i różowo. Nigdy wcześniej nie widziała czegoś takiego, bo zawsze była zbyt zajęta hałasowaniem.

Od tego dnia Zuzia codziennie znajdowała chwilę na ciszę. Siadała na swojej ulubionej gałęzi, zamykała oczy i słuchała. A kiedy chciała się bawić, robiła to radośnie, ale już nie tak głośno. Zwierzęta w lesie polubiły ją jeszcze bardziej, bo wiedziały, że Zuzia potrafi być i wesoła, i spokojna.

Gdy zapadł wieczór, Zuzia wdrapała się do swojej dziupli, otuliła się puszystym ogonem i spojrzała na gwiazdy. „Dobranoc, lesie” – szepnęła. I po raz pierwszy zasnęła w całkowitej ciszy, słysząc tylko cichutki szum wiatru, który kołysał ją do snu. W lesie zapanował spokój, a księżyc uśmiechał się do śpiącej wiewiórki.