Bajka o zwierzętach książka dla 7 latka

— Bajka do czytania —

W Stumilowym Lesie, gdzie słońce zawsze przebijało się przez gęste korony drzew, mieszkała mała wiewiórka o imieniu Kicia. Kicia była bardzo ciekawska i uwielbiała biegać po lesie, ale najbardziej na świecie kochała książki. Pewnego dnia, podczas zabawy wśród starych dębów, znalazła coś niezwykłego.

Pod korzeniami wielkiego dębu leżała zapomniana, kolorowa książka. Jej okładka mieniła się złotem i srebrem, a na pierwszej stronie widniał napis: „Ta książka należy do każdego, kto ją otworzy”. Kicia, zaciekawiona, ostrożnie otworzyła książkę i zaczęła czytać.

Książka opowiadała historię o małym zajączku, który zgubił swoją ulubioną marchewkę. Zajączek szukał jej wszędzie – w norce, pod krzakami, nawet nad strumykiem. Ale marchewka była jak zaczarowana, ciągle znikała. Kicia westchnęła – jak smutno musi być bez marchewki!

Postanowiła pomóc zajączkowi z książki. Wzięła głęboki oddech i szepnęła: „Może marchewka schowała się w twoim serduszku? Rozejrzyj się wokół siebie”. I wtedy, jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki, zajączek znalazł marchewkę tuż obok swojego nosa. Uśmiechnął się szeroko i podziękował Kici.

Kicia była zachwycona. Przewróciła stronę i zobaczyła kolejną historię – o małej sójce, która bała się latać wysoko. Sójka trzęsła się ze strachu na myśl o wietrze i gałęziach. Kicia poczuła, że też czasami się boi, na przykład burzy. Pogłaskała sójkę palcem i powiedziała: „Spróbuj małymi kroczkami. Najpierw usiądź na niskiej gałęzi”. Sójka posłuchała i po chwili frunęła wysoko, śmiejąc się z radości.

Książka miała wiele stron, a każda opowiadała o innym zwierzątku. Był tam borsuk, który gubił się w lesie, i jeżyk, który nie mógł znaleźć przyjaciół. Kicia pomagała każdemu, a im więcej pomagała, tym bardziej książka rosła w siłę – jej strony stawały się grubsze, a obrazki bardziej żywe.

Wieczorem Kicia zamknęła książkę i poszła do swojej norki. Położyła się na miękkim mchu i spojrzała w gwiazdy. „Jak pięknie jest pomagać innym” – pomyślała. „Nawet jeśli to tylko zwierzęta z książek, one uczą mnie, że każdy mały gest sprawia, że świat staje się lepszy”. Zamknęła oczy i słyszała tylko szum liści i cichy śpiew świerszczy. Wkrótce zasnęła, śniąc o wszystkich przygodach, które czekały ją w książkach.

Kiedy nastał ranek, Kicia pobiegła do swoich przyjaciół – do wiewiórki Rudej i zajączka Białego. Opowiedziała im o książce i o tym, jak ważne jest dzielenie się. Przyjaciele uśmiechnęli się i razem postanowili, że będą czytać książkę każdego wieczora. Bo książki to skarb, który rośnie, gdy się go dzieli.