Wiewiórka Ruda i zapomniane orzeszki

— Bajka do czytania —

W małym, zielonym lesie nad srebrnym potokiem mieszkała wiewiórka Ruda. Miała mięciutką, rudą sierść i ogon puszysty jak chmurka. Lubiła skakać z gałęzi na gałąź i zbierać smaczne orzeszki laskowe. Każdego dnia chowała je do dziupli w starym dębie. Ale pewnej nocy, gdy księżyc świecił wysoko na niebie, Ruda obudziła się z płaczem.

"Gdzie są moje orzeszki?" – zapytała z płaczem. Przecierała oczka, ale w dziupli było pusto. Wszystkie orzeszki, które zbierała przez cały tydzień, zniknęły. Ruda bardzo się zmartwiła. Usiadła na gałęzi i smutno patrzyła w dół. Księżyc świecił jasno, ale w serduszku Rudy było ciemno.

Nagle usłyszała ciche pohukiwanie. To była sowa Mądra, która siedziała na gałęzi tuż obok. "Dlaczego płaczesz, mała?" – zapytała sowa miękko. Ruda opowiedziała o zgubionych orzeszkach. Sowa przytuliła ją skrzydłem i powiedziała: "Nie martw się, znajdziemy je razem. Las jest pełen przyjaciół, a przyjaciele zawsze pomagają."

Ruda i sowa wyruszyły na poszukiwanie. Po drodze spotkały jeża Kolczatkę, który toczył kulkę mchu. "Dokąd idziecie o tej porze?" – zapytał ciekawie jeż. Ruda wyjaśniła, że zgubiła zapasy. Kolczatek pomyślał chwilę i powiedział: "Widziałem wiewiórkę, która niosła worek orzeszków w stronę starego dębu. Może to twoje?"

Podeszli do starego dębu, którego gałęzie ocieniały polanę. Pod korzeniami leżał worek – to były orzeszki Rudy! "Kto je tutaj przyniósł?" – zdziwiła się Ruda. Nagle z dziupli wyjrzała mała myszka polna. "Przepraszam" – powiedziała ze spuszczonymi oczkami. "To ja wzięłam twoje orzeszki, bo moje dzieci są głodne. Nie miałam nic do jedzenia."

Ruda spojrzała na myszkę, a potem na swoich przyjaciół. "Nie gniewam się" – powiedziała ciepło. "Wszyscy mamy czasem kłopoty. Możemy się podzielić." Podzieliła orzeszki na trzy części: dla siebie, dla myszki i dla przyjaciół, którzy pomogli jej szukać. Myszka uśmiechnęła się i podziękowała. W oczkach miała łzy radości.

Wszyscy byli bardzo szczęśliwi. Sowa, jeż i myszka podziękowali Rudzie za jej dobroć. Ruda poczuła, jak ciepło rozchodzi się po jej małym serduszku. Nawet jeśli straciła trochę orzeszków, zyskała prawdziwych przyjaciół. A to było coś o wiele cenniejszego.

Tej nocy, gdy księżyc zajaśniał nad lasem, Ruda wróciła do swojej przytulnej dziupli. Miała jeszcze trochę orzeszków, ale najważniejsze było to, że nie była sama. Ziewnęła szeroko, otuliła się puszystym ogonem i zamknęła oczy. Marzyła o gwiazdach, które tańczyły na niebie, i o przyjaciołach, którzy czekali na nią rano.