Gwiazdy nad stodołą

— Bajka do czytania —

Na starym wiejskim podwórku, gdzie pachniało sianem a kury gdakały radośnie, mieszkały razem różne zwierzęta: krowa Malwina o łatkach jak mapa, kura Ruda z piórami w kolorze miedzi, pies Kropka zawsze merdający ogonem, kot Mruczek o zielonych ślepiach i owca Biała ze swoim małym jagnięciem – Lulkiem, który był biały jak pierwszy śnieg. Wszystkie były przyjaciółmi i spędzały razem każdy dzień od rana do zmierzchu.

Lulek był małym, puszystym jagnięciem, które uwielbiało biegać po łące, skakać przez kępy trawy i chrupać słodką koniczynę. Ale gdy słońce chowało się za lasem, a na niebie zapalały się pierwsze gwiazdy, Lulkowi robiło się nieswojo. Nie lubił ciemności – wydawała mu się wielka, ciemna i nieznana. Serduszko biło mu szybciej, a w głowie pojawiały się dziwne myśli.

Pewnego wieczoru, gdy księżyc właśnie wschodził nad stodołą, Lulek przytulił się mocno do mamy. „Mamo, boję się nocy” – wyszeptał cichutko. Owca Biała pogłaskała go delikatnie ciepłym językiem i powiedziała: „Nie martw się, kochanie. Poprośmy naszych przyjaciół o pomoc. Każdy z nich zna coś, co sprawia, że noc staje się piękna i przyjazna.” Lulek skinął główką.

Najpierw podeszła krowa Malwina. Miała łagodne oczy i wielkie, ciepłe cielsko. „Widzisz tę wielką, okrągłą lampę na niebie? To księżyc – powiedziała. – Jest przyjacielem wszystkich zwierząt. Świeci tak łagodnie, że nawet w ciemności widzisz ścieżki i kępy trawy. Dotknij kopytkiem ziemi – jest wilgotna od rosy, ale przyjemnie chłodna. Noc nie jest groźna.” Lulek spojrzał w górę i rzeczywiście ujrzał srebrzysty blask.

Potem podeszła kura Ruda. W dziobie trzymała małe, białe jajeczko. „Zobacz, Lulku – zagdakała – w nocy kury znoszą jajka, a rano na świat przychodzą pisklęta. Noc to czas odpoczynku i przygotowań. Bez nocy nie byłoby świeżego poranka. A poza tym w nocy słychać świerszcze – one śpiewają kołysanki.” Lulek uśmiechnął się, bo lubił żółte pisklęta i cichy świergot.

Pies Kropka zamerdał ogonem, położył łapę na słomie i powiedział: „A ja w nocy pilnuję podwórka. Mruczę do ciebie: 'Nie bój się, wszystko jest w porządku'. Posłuchaj – cisza i szelest trawy to przyjazne dźwięki. To oznacza, że przyjaciele śpią spokojnie.” Lulek nadstawił uszu i usłyszał delikatny szum wiatru oraz cichy oddech mamy.

Kot Mruczek przeciągnął się leniwie i zamruczał głośno: „Ja zaś uwielbiam noc – wtedy widać gwiazdy. Każda gwiazda to jak mały, srebrny guzik na niebieskim kocu. Jeśli się boisz, wybierz jedną i pomyśl, że ona patrzy na ciebie. I pamiętaj – gwiazdy świecą dla ciebie.” Lulek podniósł główkę i zobaczył mnóstwo migoczących światełek, które wyglądały jak małe iskierki.

Lulek westchnął głęboko i rozejrzał się dookoła. Księżyc świecił nad dachem, gwiazdy mrugały przyjaźnie, a przyjaciele stali wokół niego. „Dziękuję wam” – powiedział i ziewnął przeciągle. Poczuł, że jego strach maleje z każdą chwilą, a oczy robią się ciężkie. Noc nagle wydała mu się ciepłym, miękkim kocem.

Mama Biała ułożyła się wygodnie obok Lulka na pachnącej słomie. Jagnię wtuliło się w jej wełnę i zamknęło oczy. Nad stodołą świeciły gwiazdy, a wiatr cicho szeleścił w gałęziach. „Dobranoc, mały Lulku – szepnęła noc. – Śpij spokojnie, bo wszyscy jesteśmy przy tobie.” I sen przyszedł, lekki jak obłoczek, pływający po niebie.