Krecik i Tajemnicza Książka

— Bajka do czytania —

W małym, przytulnym krecim domku pod wielkim dębem mieszkał Krecik. Krecik uwielbiał książki – miał ich całą półkę, ale jego ulubiona była ta z wielkim, czerwonym sercem na okładce. Każdego wieczoru mama czytała mu z niej bajki o odważnych wiewiórkach i tańczących motylach.

Pewnego dnia Krecik wybrał się na spacer do lasu. Szedł wąską ścieżką, gdy nagle pod korzeniami starego buka zobaczył coś błyszczącego. To była książka! Była cała srebrna, a na okładce migotały gwiazdki. Krecik otworzył ją z zachwytem, ale… strony były puste. Ani jednego obrazka, ani jednego słowa.

Zmartwiony Krecik pobiegł do swojej przyjaciółki Myszy. – Popatrz, znalazłem książkę, ale jest pusta – powiedział ze smutkiem. Mysza obejrzała książkę i pisnęła: – Może to książka do opowiadania własnych historii? Spróbuj!

Krecik wrócił do domu, położył się na swoim ulubionym kocyku i zamknął oczy. Zaczął opowiadać o tym, jak rano spotkał ślimaka, który niósł na muszli kropelkę rosy. Ku jego zdziwieniu na pierwszej stronie pojawił się obrazek – dokładnie taki, jak opisał!

Zachwycony Krecik opowiedział dalej: o tym, jak wiewiórka zrobiła mu herbatkę z żołędzi, a dzięcioł wybijał rytm na drzewie. Każda opowieść sprawiała, że na pustych stronach pojawiały się nowe, kolorowe ilustracje.

Wieczorem, gdy mama wróciła z pracy, Krecik pokazał jej swoją wyjątkową książkę. – To książka z twoimi własnymi bajkami – uśmiechnęła się mama. – Każdego dnia możesz dodać nową historię. Krecik przytulił książkę i pomyślał, że najpiękniejsze bajki to te, które opowiadamy sami.

Tej nocy Krecik zasnął z uśmiechem, a na ostatniej stronie książki pojawiły się małe, srebrne gwiazdki. Śniło mu się, że tańczy z motylami na łące pełnej kwiatów.

A gdy księżyc wszedł wysoko na niebo, w krecim domku zapanowała cisza. Książka leżała otwarta na ostatniej historii, a z jej kart unosił się delikatny blask, jakby gwiazdy szeptały: dobranoc, mały Kreciku, dobranoc.