Bajka o Kici i Piesku, którzy szukali tęczy

— Bajka do czytania —

Pewnego słonecznego popołudnia Kicia i Piesek siedzieli na werandzie i patrzyli w niebo. Nagle Kicia westchnęła: – Gdzie się podziała tęcza? Wczoraj była taka kolorowa, a dziś zniknęła! Piesek podrapał się za uchem i powiedział: – Może poszła się schować? Chodźmy jej poszukać!

Kicia i Piesek wyruszyli w podróż przez ogród. Najpierw zajrzeli pod krzak róży. – Może tęcza schowała się wśród czerwonych płatków? – zastanawiała się Kicia. Ale pod krzakiem mieszkał tylko mały ślimak, który powiedział: – Tęcza? Nie, nie widziałem. Ale widziałem, jak motyle tańczą na łące – to też jest piękne.

Poszli dalej, aż dotarli do stawu. Woda była zielona od rzęsy. – Może tęcza utonęła? – zaśmiał się Piesek. Nagle z wody wyskoczyła żabka. – Tęcza nie utonie! – zawołała. – Ale jeśli chcecie zobaczyć kolory, popatrzcie na ważki – mają skrzydła jak małe tęcze.

Kicia i Piesek usiedli nad stawem i patrzyli na ważki. Rzeczywiście, ich skrzydła mieniły się na niebiesko, zielono i złoto. – Ładne – mruknął Piesek. – Ale to nie to samo co prawdziwa tęcza. – Może tęcza jest w naszych sercach? – zapytała cicho Kicia.

Wrócili do domu zmęczeni, ale szczęśliwi. Na werandzie czekała na nich miska z mlekiem i suchymi krokietami. Gdy jedli, słońce zaczęło zachodzić. Niebo zrobiło się pomarańczowe, różowe i fioletowe. – Popatrz! – krzyknął Piesek. – To nasza własna tęcza!

Kicia uśmiechnęła się i przytuliła do Pieska. – Miałeś rację – szepnęła. – Najpiękniejsze kolory są wokół nas, tylko trzeba umieć je dostrzec. I wtedy zrozumieli, że nie trzeba szukać daleko, by znaleźć coś pięknego.

Gdy zapadł zmrok, Kicia i Piesek położyli się na swoim kocu. Nad ich głowami zapaliły się pierwsze gwiazdy. – Dobranoc, Kiciu – powiedział Piesek. – Dobranoc, Piesku – odpowiedziała Kicia. I oboje zasnęli spokojnie, marząc o kolorowych przygodach.

Gwiazdy migotały cicho, a księżyc świecił srebrnym blaskiem. W ogrodzie słychać było tylko szum trawy i oddech śpiących przyjaciół. Wszystko było dobrze, bo najważniejsze kolory mieszkały w ich sercach.