Bajka o tym, jak Kicia i Piesek oglądali chmury

— Bajka do czytania —

Pewnego słonecznego popołudnia Kicia Mruczka i Piesek Łatek leżeli na miękkiej trawie w ogrodzie. Było tak ciepło, że nawet muchy leniwie brzęczały, a motyle tańczyły wśród kwiatów.

Kicia Mruczka przeciągnęła się i spojrzała w górę. „Patrz, Łatek, jakie dziwne chmury!” – zamiauczała cicho. Piesek podniósł łeb i zaczął wpatrywać się w niebo. „Widzę wielkiego misia!” – szczeknął radośnie. Kicia zmrużyła oczy. „A ja widzę rybę z ogonem jak wachlarz” – odpowiedziała.

Leżeli tak długo, a chmury płynęły powoli, zmieniając kształty. Nagle Kicia zobaczyła chmurę podobną do wielkiego tortu. „Chciałabym go polizać” – mruknęła. Łatek zaśmiał się: „A ja widzę kość, ale taka chmura nie smakuje jak prawdziwa!”.

Wtem nadleciał wiatr i chmury zaczęły się ścigać. „Ojej, ta wygląda jak zajączek!” – zawołał Piesek. „A ta jak kłębek wełny” – dodała Kicia. I tak wymyślali coraz to nowe historie: o latających rybach, tańczących kotkach i psach, które skaczą po obłokach.

Kiedy słońce zaczęło chylić się ku zachodowi, chmury zrobiły się różowe i złote. „To najpiękniejszy obraz, jaki widziałam” – szepnęła Kicia. Łatek przytulił się do niej. „Widzę dwa serca” – powiedział cicho. I rzeczywiście, na niebie unosiły się dwa różowe obłoki w kształcie serc.

Wrócili do domu zmęczeni, ale szczęśliwi. Kicia wskoczyła na swój ulubiony fotel, a Łatek położył się u jej stóp. „Dobrze, że mamy siebie i takie chwile” – mruknęła Kicia. Piesek ziewnął szeroko: „I chmury, które opowiadają nam historie”.

Za oknem zapadł zmrok, a na niebie pojawiły się pierwsze gwiazdy. Kicia i Piesek patrzyli na nie, już prawie śpiąc. „Dobranoc, chmurki” – szepnął Łatek. „Dobranoc, gwiazdeczki” – odpowiedziała Kicia i zamknęła oczy.

W pokoju zrobiło się cicho. Słychać było tylko równy oddech śpiących przyjaciół. A nad domem, wysoko na niebie, małe gwiazdki mrugały do nich: „Śpijcie spokojnie, wasze przygody dopiero się zaczynają”.