Bajka o małym borsuku, który szukał ciszy

— Bajka do czytania —

W lesie, gdzie drzewa szeptały tajemnice, a strumyk nucił wesołe piosenki, mieszkał mały borsuk o imieniu Borys. Borys miał wielkie serce i jeszcze większą ciekawość świata, ale często czuł się zagubiony w gwarze leśnych odgłosów.

Pewnego dnia Borys postanowił znaleźć miejsce, gdzie panuje prawdziwa cisza. Wziął ze sobą swój ulubiony kocyk i mały dzbanuszek z wodą, po czym ruszył w głąb lasu. Szedł ścieżką wydeptaną przez sarny, mijając krzaki jeżyn i stare dęby.

Po drodze spotkał wiewiórkę Kasię, która skakała z gałęzi na gałąź. – Dokąd idziesz, Borysie? – zapytała. – Szukam ciszy – odpowiedział borsuk. – Wszędzie jest tak głośno, że nie mogę się skupić. Kasia pokiwała głową i powiedziała: – Może cisza nie jest daleko, wystarczy się wsłuchać.

Borys szedł dalej, aż dotarł do polany, na której pasły się jelenie. Jeden z nich, stary i mądry, podszedł do borsuka. – Czego szukasz, mały przyjacielu? – zapytał. – Ciszy – odparł Borys. – Ale słyszę tylko szum drzew i śpiew ptaków. Jeleń uśmiechnął się: – To właśnie cisza, tylko inaczej się objawia. Posłuchaj jej.

Borys usiadł na kocyku i zamknął oczy. Najpierw słyszał tylko swoje myśli, ale po chwili zaczął dostrzegać delikatne dźwięki: szelest liści, brzęczenie pszczoły, daleki stukot dzięcioła. Zrozumiał, że cisza nie oznacza braku dźwięków, ale harmonię i spokój w sercu.

Wrócił do domu, gdy słońce chyliło się ku zachodowi. Mama borsukowa czekała na niego z ciepłą herbatą z malin. – Jak było? – zapytała. – Znalazłem coś lepszego niż cisza – odpowiedział Borys. – Znalazłem spokój. I od tej pory, gdy czuł się przytłoczony, siadał pod starym dębem i słuchał leśnej muzyki.

Tamtej nocy Borys zasnął szybciej niż zwykle. Śniło mu się, że tańczy z wiatrem wśród gwiazd, a każdy liść śpiewa mu kołysankę. Obudził się ranny, wypoczęty i gotowy na nowe przygody.

Kiedy zapadł zmrok, Borys położył się w swoim legowisku, a przez okno wpadało światło księżyca. – Dobranoc, lesie – szepnął. – Dobranoc, gwiazdy. I zasnął, otulony ciepłem domowego ogniska, wiedząc, że prawdziwy spokój jest zawsze w zasięgu łapki.