Kłębek i Guzik

— Bajka do czytania —

W małym, przytulnym domku mieszkały dwa zwierzątka: bury kotek Kłębek i łaciaty szczeniak Guzik. Kłębek uwielbiał zwijać się w kłębek i mruczeć, a Guzik lubił głośno szczekać i biegać w kółko. Każdego dnia bawili się razem w ogrodzie, ale czasem nie rozumieli swoich zabaw.

Pewnego popołudnia Kłębek powiedział: – Guziku, dlaczego zawsze tak hałasujesz? Ja lubię cicho siedzieć i patrzeć na motyle. Guzik zatrzymał się i przekrzywił głowę. – A ja lubię biegać! Bieganie jest fajne! – odpowiedział i merdał ogonem.

Kłębek westchnął i poszedł pod krzak róży. Tam zwinął się w kłębek i zamknął oczy. Guzik poczuł się smutny. Podszedł cichutko i położył się obok. – Kłębku, czy ty się na mnie gniewasz? – zapytał szeptem.

Kłębek otworzył jedno oko. – Nie gniewam się, ale nie rozumiem, po co tyle hałasu. Guzik pomyślał chwilę. – A ja nie rozumiem, jak można tak długo siedzieć bez ruchu. Ale wiesz co? Może możemy się nauczyć od siebie nawzajem?

Kłębek uśmiechnął się. – Dobrze. Pokaż mi, jak fajnie jest biegać. Guzik z radości podskoczył. – A ty pokażesz mi, jak cicho patrzeć na motyle? Kłębek kiwnął głową.

I tak Kłębek biegał za Guzikiem po trawie, a potem Guzik siadał obok Kłębka i razem obserwowali kolorowe motyle. Okazało się, że bycie innym wcale nie przeszkadza – wręcz przeciwnie, dzięki temu ich zabawa była jeszcze ciekawsza.

Gdy słońce zaczęło chować się za chmury, Kłębek i Guzik wrócili do domku. Zmęczeni, ale szczęśliwi, położyli się na miękkim kocyku. Kłębek mruczał cichutko, a Guzik cicho sapał. Na dworze zapadła cisza, a pierwsze gwiazdy zaczęły mrugać na niebie.

– Dobranoc, Guziku – szepnął Kłębek. – Dobranoc, Kłębku – odpowiedział Guzik i zamknął oczy. I tak zasnęli, wtuleni w siebie, pod kołderką z gwiazd.