Bajka o małym zajączku i wielkiej przyjaźni

— Bajka do czytania —

W Zielonej Dolinie, gdzie słońce wstawało różowo i złociście, mieszkał mały zajączek o imieniu Kicuś. Miał długie uszy, mięciutkie łapki i bardzo szybkie nóżki.

Kicuś uwielbiał biegać. Codziennie rano, gdy ptaszki zaczynały śpiewać, wybiegał na łąkę i ścigał się z wiatrem. „Jestem najszybszy!” – wołał, przeskakując kamyki i polne kwiaty.

Pewnego dnia spotkał jeżyka Igiełkę, który szedł bardzo wolno. „Dokąd idziesz?” – zapytał Kicuś. „Do wielkiego dębu, ale to daleka droga” – odpowiedział smutno jeżyk.

Kicuś chciał biec dalej, ale przypomniał sobie, że przyjaciele są ważni. „Pomogę ci!” – powiedział. „Możesz usiąść na moich plecach, a ja cię zaniosę do dębu.”

Igiełka uśmiechnął się, a Kicuś ostrożnie posadził go na swoim grzbiecie. Biegł wolniej niż zwykle, ale czuł się szczęśliwy. Razem dotarli do dębu, pod którym rosły smaczne żołędzie.

Igiełka podziękował i dał Kicusiowi małe czerwone jabłuszko. „To dla ciebie” – powiedział. „Bo przyjaciele dzielą się tym, co mają.” Kicuś poczuł ciepło w serduszku.

Wieczorem, gdy księżyc zaświecił srebrzystym blaskiem, Kicuś wrócił do swojej norki. W głowie miał tylko jedno: pomaganie jest fajniejsze niż wygrywanie. Zamknął oczy i słuchał ciszy.

Gwiazdy mrugały na niebie, a wietrzyk szeptał dobranoc. Kicuś uśmiechnął się do snu, wiedząc, że jutro znów spotka przyjaciół. Dobranoc, mały zajączku. Śpij słodko.