Sowa Frania i leśna kołysanka

— Bajka do czytania —

W wielkim, zielonym lesie, gdzie drzewa sięgały chmur, mieszkała sowa Frania. Frania była najmądrzejszą sową w całym lesie, bo znała sekret spokojnego snu.

Każdego wieczoru, gdy słońce chowało się za pagórki, a na niebie pojawiały się pierwsze gwiazdy, Frania siadała na najwyższej gałęzi starego dębu. Wtedy wszystkie małe zwierzątka wiedziały, że pora na leśną kołysankę.

Przyszła mała wiewiórka Rudzia. Miała ogonek puszysty jak chmurka i oczy pełne figlów. – Franiu, Franiu – pisnęła – nie chce mi się spać! Chcę jeszcze skakać po drzewach!

Sowa Frania uśmiechnęła się łagodnie i powiedziała: – Każda zabawa musi mieć swój koniec, żeby rankiem zacząć od nowa. Chodź, ułożymy twoje orzeszki w koszyczku, a potem otulę cię swoim skrzydłem.

Potem przyszła mała lisiczka Złotka. – Ja też nie chcę spać! – zakwiczała, machając rudym ogonem. A za nią biegł zając Szarus, który tupał nóżkami, bo jeszcze chciał skakać po łące.

Frania zaprosiła wszystkich do swojej dziupli. Tam zrobiło się cicho i przytulnie. Sowa opowiedziała im o tym, jak księżyc kołysze chmury do snu, a wiatr nuci cichutką melodię. – Posłuchajcie – szepnęła – słyszycie? To natura mówi: dobranoc.

Zwierzątka zamknęły oczy. Rudzia przytuliła się do Złotki, a Szarus położył główkę na miękkim mchu. Frania cichutko zaśpiewała: – Śpijcie, małe, śpijcie, gwiazdy już na niebie, sen przyniesie wam bajeczki, ja czuwam przy was w potrzebie.

Kiedy wszystkie zwierzątka spały, a ich oddechy były lekkie jak piórka, Frania spojrzała w niebo. – Dobranoc, lesie. Dobranoc, gwiazdy – szepnęła i sama przymknęła swoje wielkie, mądre oczy. W lesie zapanowała cisza, a księżyc rozświetlił ścieżki srebrnym blaskiem.