Skarpetkowa Przygoda Tupcia i Chmurki

— Bajka do czytania —

W małym, zielonym lasku mieszkał zajączek Tupcio o mięciutkim, brązowym futerku i długich uszach, które zawsze stawiały się na baczność, gdy coś go zaciekawiło. Pewnego słonecznego popołudnia Tupcio skakał po polanie, szukając mleczy do chrupania.

Nagle jego łapka zahaczyła o coś kolorowego. Schylił się i zobaczył starą, pomarańczową skarpetkę w zielone paski. – Hmm, skąd się tu wzięłaś? – zapytał Tupcio skarpetkę, która wyglądała jak mały, miękki domek. W tym momencie nadleciała Chmurka, mała sikorka o błękitnych piórkach. – Co znalazłeś? – zaćwierkała ciekawie.

Tupcio podniósł skarpetkę i włożył ją na głowę. – Patrz, jestem czarodziejem! – zawołał. Chmurka zachichotała, a skarpetka nagle zaiskrzyła złotymi drobinkami. Z wnętrza wypadł mały listek z napisem: „Podaruj mnie komuś, kto potrzebuje radości”.

Zajączek i ptaszek spojrzeli na siebie. – Ktoś może być smutny? – zastanawiał się Tupcio. Chmurka zatrzepotała skrzydłami. – Może stary borsuk pan Borys, który zawsze siedzi sam w norze? – zaproponowała. Pobiegli więc w głąb lasu, gdzie pod starym dębem mieszkał pan Borys.

Pan Borys siedział przed norą i wzdychał. – Dzień dobry! – krzyknął Tupcio. – Mamy dla pana prezent! Położyli skarpetkę przed borsukiem. Ten zdziwiony obwąchał ją i uśmiechnął się po raz pierwszy od wielu dni. – Dziękuję, moi mili! – powiedział ciepło. – Ta skarpetka będzie moim nowym kapciem do spania!

Od tego dnia pan Borys nosił skarpetkę na łapie, a wieczorami opowiadał Tupciowi i Chmurce historie o dawnych czasach. Las stał się radośniejszy, a przyjaźń trójki zwierząt rosła z każdym dniem.

Kiedy słońce chowało się za wzgórzami, Tupcio wracał do swojej norki, gdzie mruczał do siebie: – Dzielenie się to magia. A Chmurka nuciła kołysankę, siadając na gałęzi nad jego domkiem.

Tej nocy gwiazdy świeciły jasno, a księżyc kołysał las do snu. Tupcio zamknął oczy, słysząc szum liści i cichy świergot Chmurki: – Dobranoc, przyjacielu. I wszyscy spali spokojnie aż do rana.