Tajemnica Leśnej Polany

— Bajka do czytania —

Mała wiewiórka Kiki mieszkała w dziupli starego dębu na skraju lasu. Każdego wieczoru przed snem lubiła wyglądać przez okienko i patrzeć na gwiazdy.

Pewnej nocy, gdy księżyc świecił wyjątkowo jasno, Kiki zauważyła coś dziwnego. Na polanie, tuż za krzakami jeżyn, migotały małe, srebrne światełka. „Czy to spadające gwiazdy?” – szepnęła do siebie. Postanowiła sprawdzić.

Kiki cichutko zeskoczyła z dębu i pobiegła w stronę polany. Po drodze spotkała śpiącego pod liściem jeża Igiełka. „Igiełku, obudź się! Musisz coś zobaczyć!” – zawołała. Igiełek przeciągnął się i zaspany poszedł za wiewiórką.

Na polanie światła tańczyły wesoło, układając się w kółka i zygzaki. „To chyba robaczki świętojańskie” – mruknął Igiełek, przecierając oczy. Ale Kiki pokręciła głową. „Nie, robaczki świecą na żółto, a te są srebrne jak księżyc”.

Wtedy zza drzewa wyłoniła się stara sowa Matylda. „To księżycowe iskierki” – powiedziała sennym głosem. „Zjawiają się tylko raz w roku, w noc pełni księżyca. Kto je zobaczy, ten będzie miał szczęśliwy rok”.

Kiki i Igiełek usiedli na mehu i patrzyli, jak iskierki wirują w rytm cichego świstu wiatru. Wkrótce dołączył do nich zając Skoczek, który wyskoczył zza krzaka, zaciekawiony światłem. Razem obserwowali to magiczne widowisko.

Po chwili iskierki zaczęły blednąć i gasnąć, a na niebie pojawił się złoty pas świtu. „Pora wracać do domów” – powiedziała sowa Matylda, trzepocąc skrzydłami. „Marzenia się spełniają, gdy wierzy się w ich magię”.

Kiki wróciła do swojej dziupli, przytuliła się do miękkiego mchu i zamknęła oczy. Na zewnątrz gwiazdy wciąż migały, a wiatr nucił kołysankę. „Dobranoc, lesie” – szepnęła. I zasnęła słodko, śniąc o srebrnych iskierkach.