Jeżyk Igiełka i spokojna noc

— Bajka do czytania —

Mały jeżyk Igiełka siedział na swoim liściu i patrzył na zachodzące słońce. W oddali słychać było ciche pohukiwanie sowy, a gwiazdy zaczynały pojawiać się na niebie.

Igiełka westchnął cichutko. — Mamo, a dlaczego noc jest taka ciemna? — zapytał, tuląc się do miękkiego futerka mamy jeżycy. — Czy to nie jest trochę straszne?

Mama uśmiechnęła się ciepło i przytuliła go mocniej. — Spójrz w górę, synku. Te małe światełka to gwiazdy, które świecą specjalnie dla ciebie. Każda jest jak mały przyjaciel, który mówi: „Wszystko w porządku”.

Igiełka podniósł nos do góry i zobaczył mnóstwo migoczących punkcików. — Naprawdę? A co z sową, która pohukuje? — spytał jeszcze cichutko.

Mama pogłaskała go po kolczastych plecach. — Sowa właśnie opowiada innym zwierzętom bajki na dobranoc. Wszyscy się do nich przytulają, tak jak my teraz.

Igiełka zamknął oczy i poczuł, jak jego własne kolce robią się przyjemnie ciepłe. — Wiesz, mamusiu, chyba jednak lubię noc. Jest miękka i cicha.

Mama uśmiechnęła się i zaczęła nucić kołysankę. — Każdy ma w sobie coś, co daje mu siłę — wyszeptała. — Twoje kolce to twój ciepły kocyk, a gwiazdy to lampki, które nigdy nie gasną.

Igiełka zamknął oczy, a jego oddech stał się spokojny i równy. Gwiazdy migotały cichutko, sowa umilkła, a jeżyk zasnął z uśmiechem, wiedząc, że noc jest jego przyjaciółką.