Bajka o Zuzi i zaczarowanym drzewie

— Bajka do czytania —

W małym, zielonym miasteczku, gdzie domki miały kolorowe dachy, a na każdym parapecie rosły pelargonie, mieszkała Zuzia. Miała sześć lat, rude warkocze i wielką ciekawość świata.

Za domem Zuzi rósł stary, srebrzysty dąb. Liście miał wielkie jak dłonie taty, a gałęzie wyglądały jak ramiona, które chciały kogoś przytulić. Zuzia często siadała pod nim i rozmawiała z wiewiórkami.

Pewnego dnia, gdy bawiła się w ogrodzie, usłyszała cichutki głosik. – Zuziu, pomóż mi. Spojrzała w górę i zobaczyła maleńkiego, złotego ptaszka, który zaplątał się w gałęziach. – Nie bój się – powiedziała Zuzia i ostrożnie uwolniła go.

Ptaszek zatrzepotał skrzydłami i szepnął: – Jestem Strażnikiem Drzewa. Dziękuję ci. W nagrodę podaruję ci jedno życzenie. Zuzia pomyślała chwilę. – Chciałabym, żeby to drzewo było zaczarowane i spełniało marzenia wszystkich dzieci.

Ptaszek uśmiechnął się. – Dobrze, ale pamiętaj: każde marzenie potrzebuje czasu i troski, jak roślinka w doniczce. I zniknął wśród liści.

Od tego dnia pod dębem zaczęły dziać się cuda. Mały chłopiec, który chciał mieć przyjaciela, znalazł pod drzewem szczeniaka. Dziewczynka, która bała się ciemności, dostała świecący kamień. Ale Zuzia zauważyła, że te cuda zdarzały się tylko wtedy, gdy ktoś był dobry i cierpliwy.

Kiedy pewnego dnia sama pomyślała o nowej huśtawce, nic się nie stało. Zuzia zmartwiła się. Wtedy z gałęzi wychylił się złoty ptaszek. – Spełniłem twoje życzenie, Zuziu. Drzewo jest zaczarowane, ale magia działa tylko wtedy, gdy myślisz o innych. Huśtawkę możesz zrobić sama, a ja ci pomogę.

Zuzia zrozumiała. Wzięła linę i deskę, a ptaszek pomógł ją przywiązać do gałęzi. Huśtawka była najpiękniejsza na świecie, bo zrobiła ją własnoręcznie. Wieczorem usiadła pod drzewem, patrzyła na gwiazdy i szeptała: – Dziękuję, drzewo. Dziękuję, ptaszku. I zasnęła spokojnie, otulona szumem liści.