Bajka o Zuzi i zaczarowanym kamieniu

— Bajka do czytania —

Zuzia miała pięć lat i bardzo lubiła chodzić na spacery z mamą. Pewnego dnia, wracając z przedszkola, znalazła na ścieżce mały, błyszczący kamyk.

Kamyk był okrągły i gładki, a w słońcu mienił się wszystkimi kolorami tęczy. Zuzia podniosła go i schowała do kieszeni. – To mój skarb! – powiedziała z radością.

Wieczorem, gdy mama czytała jej książkę, Zuzia wyjęła kamyk i położyła go na poduszce. – Mamo, czy ten kamyk jest naprawdę zaczarowany? – zapytała.

Mama uśmiechnęła się i odpowiedziała: – Każdy kamyk może być zaczarowany, jeśli tylko umiesz patrzeć. Spróbuj jutro przez cały dzień nosić go w kieszeni i zobaczyć, co się wydarzy.

Następnego dnia Zuzia wstała wesoło. Kiedy szła do przedszkola, zobaczyła, że na liściu siedzi biedronka. – O! – szepnęła i zatrzymała się, żeby ją obejrzeć. Wcześniej nigdy nie zwracała na to uwagi.

W przedszkolu kolega Tomek upuścił kredkę. Zuzia podniosła ją i oddała. Tomek się uśmiechnął, a Zuzia poczuła ciepło w brzuszku. – To też magia – pomyślała.

Po południu mama upiekła jej ulubione ciasteczka. Zuzia jadła je powoli, czując słodki smak i zapach wanilii. – Mamo, chyba ten kamyk naprawdę działa – powiedziała. – Dziś widziałam tyle pięknych rzeczy!

Mama przytuliła ją i szepnęła: – Widzisz, kochanie, magia nie jest w kamyku, ale w twoich oczach i sercu. Gdy jesteś uważna, każdy dzień staje się zaczarowany. Zuzia ziewnęła, położyła kamyk na szafce i zamknęła oczy. Za oknem migotały gwiazdy, a w pokoju zapanowała cisza. Dobranoc, Zuziu.