Zuzia i mały ptaszek bez gniazdka

— Bajka do czytania —

W małym, zielonym ogrodzie mieszkała Zuzia. Miała cztery lata, kręcone włosy i zawsze uśmiechniętą buzię. Pewnego słonecznego poranka, kiedy bawiła się w trawie, usłyszała cichutkie ćwierkanie. Ktoś płakał.

Zuzia rozejrzała się dookoła i pod krzakiem róży zobaczyła małego, szarego ptaszka. Ptaszek drżał i trzymał skrzydełka przy sobie. – Dlaczego płaczesz? – zapytała Zuzia. Ptaszek odpowiedział cieniutkim głosikiem: – Mój domek, moje gniazdko, spadło z drzewa podczas burzy. Mam małe piórka i nie umiem zbudować nowego.

Zuzi zrobiło się bardzo smutno. Przytuliła ptaszka do policzka i powiedziała: – Nie martw się, pomogę ci znaleźć nowy dom. Pobiegła do domu i przyniosła mały koszyczek, trochę siana i kilka gałązek. – Może zrobimy gniazdko w tym koszyku? – zaproponowała.

Ptaszek podskoczył radośnie, ale potem westchnął: – Koszyk jest za ciężki, nie uniosę go na drzewo. Zuzia pomyślała chwilę. – Wiem! Poprosimy o pomoc panią wiewiórkę, która mieszka w dziupli starego dębu. Wiewiórka chętnie zgodziła się pomóc i szybko wdrapała się na gałąź, trzymając sznurek od koszyka.

Razem z Zuzią i ptaszkiem wciągnęły koszyk wysoko, między liście. Wiewiórka wyścieliła go miękkim mchem, a Zuzia dołożyła jeszcze trochę waty ze swojego pluszowego misia. Ptaszek wfrunął do środka i zaćwierkał szczęśliwie: – Dziękuję! To najpiękniejsze gniazdko na świecie!

Zuzia pomachała ptaszkowi i wiewiórce, a potem wróciła do swojego pokoju. Była zmęczona, ale bardzo szczęśliwa. Położyła się do łóżka, a mama pogłaskała ją po głowie. – Śpij dobrze, dzielna dziewczynko – szepnęła mama.

Zuzia zamknęła oczy i przez okno zobaczyła, jak na niebie zapalają się pierwsze gwiazdy. Jeden mały błysk należał do ptaszka, który właśnie zasypiał w swoim nowym gniazdku. W ogrodzie zapanowała cisza, a Zuzia spokojnie zasnęła, śniąc o przygodach z nowymi przyjaciółmi.