Bajka o Zuzi i zaczarowanym guziku

— Bajka do czytania —

Mała Zuzia miała trzy lata i bardzo lubiła zbierać różne skarby. W swojej kieszonce nosiła błyszczący guzik, który znalazła na spacerze. Guzik był okrągły i srebrzysty, a gdy świeciło słońce, mienił się wszystkimi kolorami tęczy.

Pewnego dnia Zuzia poszła do parku. Na ławce siedział mały chłopiec o imieniu Kuba. Kuba płakał, bo zgubił swój ulubiony czerwony klocek. Zuzia podeszła bliżej i zapytała: 'Czemu płaczesz?'

Kuba otarł łzy i powiedział: 'Zgubiłem klocek, którym bawiłem się z tatą. Teraz nie mam już nic do zabawy.' Zuzia spojrzała na swój błyszczący guzik w kieszonce. Był taki ładny, że nie chciała się z nim rozstawać.

Wtedy przypomniała sobie, jak mama mówiła: 'Dzielenie się sprawia, że serduszko rośnie.' Zuzia wyjęła guzik i podała go Kubie. 'Masz, możesz się nim pobawić, jest magiczny!'

Kuba uśmiechnął się szeroko. Wziął guzik i położył go na dłoni. Guzik zaczął migotać jak mała gwiazdka. 'Dziękuję!' – zawołał Kuba. Obydwoje zaczęli się razem bawić, tocząc guzik po ławce i chowając go w trawie.

Zuzia poczuła ciepło w brzuszku. Zobaczyła, że dzielenie się wcale nie jest trudne, a nawet sprawia radość. Kuba przestał płakać, a oni zostali przyjaciółmi. Bawili się aż do zachodu słońca.

Wieczorem Zuzia wróciła do domu zmęczona, ale szczęśliwa. Mama przytuliła ją i zapytała: 'Gdzie jest twój guzik?' Zuzia odpowiedziała: 'Dałam go Kubie, ale wcale mi go nie brakuje. Mamy razem tyle zabawy!'

Mama uśmiechnęła się i pogłaskała Zuzię po głowie. 'Jesteś bardzo dzielna, córeczko. Pamiętaj, że dzielenie się to najpiękniejszy skarb.' Zuzia zamknęła oczy, a za oknem pojawiły się pierwsze gwiazdy. Było cicho i spokojnie. Dobranoc, Zuziu.