Bajka o Zosi i świecącym kamyku

— Bajka do czytania —

Mała Zosia mieszkała w przytulnym domku na skraju łąki. Każdego wieczoru wyglądała przez okno i patrzyła, jak gwiazdy zapalają się na niebie. Pewnego dnia, podczas spaceru z mamą, znalazła coś wyjątkowego.

Na ścieżce leżał mały, okrągły kamyk. Kiedy Zosia wzięła go do rączki, kamyk zaczął delikatnie świecić na złoto. „Mamusiu, spójrz! To magiczny kamyk!” – zawołała radośnie. Mama uśmiechnęła się i powiedziała: „To wyjątkowy skarb, Zosiu. Co z nim zrobisz?”.

Zosia pobiegła do swojego pokoju i położyła kamyk na poduszce. Świecił tak pięknie, że dziewczynka nie mogła oderwać od niego wzroku. Przez chwilę pomyślała, że zatrzyma go tylko dla siebie. „Będzie mój, mój, mój” – szepnęła.

Następnego dnia przyszli do Zosi przyjaciele: Kuba i mała Mia. „Zosiu, co to za światło?” – zapytali. Dziewczynka schowała kamyk za plecami i powiedziała: „Nic takiego, to tylko moja lampka”. Ale kamyk zaczął świecić słabiej, jakby był smutny.

Zosia spojrzała na przyjaciół. Kuba miał zmartwioną minę, a Mia patrzyła na nią z ciekawością. Wtedy Zosia przypomniała sobie słowa mamy: „Dzielenie się sprawia, że radość rośnie”. Wyjęła kamyk i powiedziała: „Chcecie zobaczyć? To magiczny kamyk. Możemy się nim bawić razem”.

Kiedy wszyscy troje wzięli kamyk do rąk, zaczął świecić jeszcze jaśniej niż wcześniej. Zosia, Kuba i Mia tańczyli w jego złotym blasku, śmiejąc się głośno. Kamyk migotał radośnie, a w pokoju zrobiło się ciepło i przytulnie.

Wieczorem mama przyszła uściskać Zosię na dobranoc. „Widzę, że podzieliłaś się swoim skarbem” – powiedziała. „Tak, mamusiu, i wtedy kamyk świecił najpiękniej!” – odpowiedziała Zosia z uśmiechem. Położyła kamyk na parapecie, skąd przez okno widać było gwiazdy.

Zosia zamknęła oczy, a kamyk delikatnie przygasał, mrugając jak mała gwiazdka. W pokoju zapanowała cisza, przerywana tylko równym oddechem dziewczynki. Zosia śniła o przyjaciołach i o tym, jak dzielenie się czyni świat piękniejszym. Dobranoc, Zosiu, dobranoc, mały kamyku.