Bajka o Zombiakach, które kochały przytulanie

— Bajka do czytania —

Daleko, daleko, za siedmioma tęczami, leżała Kraina Łagodnych Zombiaków. Mieszkały tam stworzenia o zielonej skórze, wielkich oczach i rozczochranych włosach, ale zamiast straszyć, uwielbiały tańczyć, jeść galaretkę i przytulać się na potęgę.

Mały Zygmuś był najmłodszym zombiakiem w okolicy. Miał jedno ucho odstające, drugie zwisające i nos w kształcie ziemniaka. Często wzdychał: „Czemu nie jestem taki różowy i gładki jak ludzkie dzieci?”. Jego przyjaciele – Zuzia z włosami jak mop i Bąbel z brzuchem pełnym gum do żucia – zawsze mu odpowiadali: „Bo zombiaki są wyjątkowe!”.

Pewnego dnia do Krainy Łagodnych Zombiaków przybył mały chłopiec o imieniu Tymek. Zgubił się w lesie, a jego mama czekała na niego w domku po drugiej stronie rzeki. Tymek bał się zombiaków, bo słyszał o nich straszne historie. Ale gdy zobaczył Zygmusia tańczącego z żabą na głowie, aż się roześmiał.

Zygmuś podszedł ostrożnie i wyciągnął zieloną dłoń. „Chcesz spróbować naszej galaretki truskawkowej?” – zapytał, a Tymek skinął głową. Siedzieli razem na pniu drzewa i jedli galaretkę, która lśniła w słońcu. Tymek przestał się bać i powiedział: „Jesteś najfajniejszym zielonym stworkiem, jakiego spotkałem!”.

Wtedy Zuzia i Bąbel zaproponowali, że pomogą Tymkowi wrócić do domu. Zygmuś niósł małą latarenkę, Zuzia skakała na jednej nodze, a Bąbel puszczał bańki mydlane, by rozświetlić drogę. Szli przez łąkę pełną błyszczących grzybów i mostek nad pluskającym strumykiem.

Gdy dotarli do domku Tymka, jego mama wybiegła z uśmiechem. „Dziękuję, że przyprowadziliście mojego synka!” – powiedziała. Zombiaki tylko się ukłoniły. Tymek przytulił Zygmusia na pożegnanie i szepnął: „Jesteś moim przyjacielem”. Zygmuś poczuł, że jego serce rośnie z radości.

Od tego dnia Zygmuś już nigdy nie narzekał na swój wygląd. Zrozumiał, że prawdziwa wartość nie leży w tym, jak wyglądasz, ale w tym, jak traktujesz innych. W Krainie Łagodnych Zombiaków nikt już nie martwił się o zieloną skórę – wszyscy tańczyli, jedli galaretkę i przytulali się do białego rana.

Gdy zapadła noc, Zygmuś położył się na swoim łóżku z mchu i zamknął oczy. Nad jego głową świeciły gwiazdy, a wiatr szeptał kołysankę. „Dobranoc, przyjacielu” – szepnął do siebie i zasnął spokojnie, marząc o galaretce i uściskach.

W Krainie Łagodnych Zombiaków zawsze panuje cisza i spokój, bo każde stworzenie wie, że najważniejsza jest dobroć. A jeśli zamkniesz oczy, może usłyszysz cichutkie „dobranoc” od małego zielonego przyjaciela.